1 Response to Herdenking

1. Ted Hartman schreef:

   22 augustus 2011 om 13:36

   From: adrian lemmens
   Sent: Monday, August 22, 2011 2:04 AM
   Geachte Heer Bussemaker, Hallo Ted en Ivo,
   Bedankt voor het relaas betreffende de heer Vrijburg en de gedenking.!
   Mijn Moeder was wel bekend met de Heer Vrijburg en als jullie mogelijk wel weten, mijn Moeder was nog al snobbish en bij die gelegenheid sprak zij over,� wij tutoyeren elkaar� en dat was met de Heer Vrijburg ook zo.! Zo ben ik met een en ander nog al behoorlijk bekend, over en met ons vroegere Indie� en deze brief van Ted aan ons hier, herinnerde mij aan een andere, voor mij, nog al spectaculaire gebeurtenis.
   Met mijn nog al gedwongen emigratie naar N.Z. , kreeg ik van vrienden het address van de familie Monod de Vroideville, wonende in Wellington, het waren echte Indiesche mensen , uitziende en in gewoontes.
   Mijn aankomst in Wellington was nog all traumatisch, omdat ik, als in die dagen bekend was, dat ik een tien pond assisted emigrant was, volgens de regulaties die N.Z. met Nederland had getroffen, over en met de emigranten saga, betekende dat, dat N.Z. met ons emigranten van Nederland kon handelen als hun goed dunkte en als zodanig, werd ik in het kamp Hataitai in Wellington geplaatst, dat was een primitief werkers kamp voor gewone arbeiders, rijen en rijen van twee mans hutten achter prikkeldraad, met in het midden een faciliteiten gebouw, waar van alles was, om te eten en te wassen en baden, verschrikt liep ik in dat kamp rond, want na mijn baggage in de hut te hebben gestouwd kon ik me niet meer bewegen, met twee kasten aan de ingang, een aan elke kant en een klein gangetje tussen de twee bedden was er geen ruimte meer en zo ging ik op zoek naar andere mensen, maar ik bleek helemaal alleen te zijn en kon ook geen Engels spreken, mogelijk kan men zich begrijpen hoe ik mij voelde, in dit nieuwe en voor mij vreemde land.
   In het communale huis, kwam ik uiteindelijk, na enig rond roepen een menselijk replica tegen, dat mij bijna de stuipen op het lijf joegen, een geweldige grote man, met een houten been als een piraat van ouds, een worstelaars type, met een geweldig groot rond als een kogel hoofd en helemaal kaal en glimmend, met natuurlijk ook een oog verborgen achter een zwart lapje of oogdoek, zijn oren waren helemaal verfrommeld als kool bladeren en gescheurd hier en daar. Daar stond ik letterlijk met mijn mond vol met tanden.! Hallo kende ik niet in het Engels en tabe� verstond hij niet.! Ik was letterlijk sprakeloos en zo stonden wij elkaar aan te staren.!
   Ik was hier in een voor mij aanvoelend replica Japans kamp in Indie�, rechtsstreeks van een luxe schip en scheepsreis en ik plaste bijna in mijn broek van de schrik, na elkaar enige tijd te hebben bestudeerd, waar ik keurig gekleed in een pak met overhemd en das, voor hem ook een vreemd gezicht moet zijn geweest, in dat kamp.! Na enige tijd te zijn bijgekomen, van de schrik, kwam mijn hoge bloeddruk tot kalmte en dacht ik aan niets anders, dan aan een telefoon en aan mijn gegeven contact en met gesticuleren begreep die man, van wat ik wilde.
   En zo kwam ik in contact met Monod de Vroideville, binnen een half uur was hij daar, om mij op te halen van dat kamp, bij hun thuis maakte ik kennis met zijn vrouw en hadden wij een kopje thee, het geheel herinnerde mij heel sterk aan ons oude Indie, van de dagen van voor de oorlog, bij mijn ouders thuis en met vrienden op bezoek.
   Het eerste dat de heer Monod de Vroideville van mij wilde was om mij in te schrijven op zijn levensverzekering schema, dat mij precies de tien pond kostte, die aan mij werd uitgereikt met het verlaten van de Willem Ruys, waarna ik natuurlijk blut was.
   Na deze kennis making, werd ik naar een inmiddels georganiseerd huis gebracht van Hollanders, die ook uit Indie kwamen, Rinus en Els van Zweden, Rata rd, 33. als ik mij herinner, dat ging mij drie pond en tien shillings kosten, per week, en mocht ik dus na betalen.
   Het huis lag aan Evans bay, heel hoog op een heuvel, vanwaar ik een van de meest geweldige uitzichten genoot die er waren, over de baai en de Bergen, met onder mij een landing voor vliegboten een �Sunderland� en rechts in de verte het vliegveld van Wellinton, wat een verandering van dat vreselijke nichtmarische kamp. En zo begon mijn nieuwe leven, in een nieuw en vreemd land.!
   Later ontdekte ik, dat wij als Nederlanders weinig rechten hadden en dat N.Z. alle rechten had, om te beslissen van waar en wat voor, wij, als tien pond emigranten konden worden gebruikt, of worden ingezet en als zodanig werden wij zorgvuldig over dit gehele land versprijd, om het mogelijke samentklieken, van de Hollanders te vermijden en ons zo snel mogelijk in de algehele bevolking te laten verdwijnen.
   Bij de kapper, vond ik al heel gauw uit, dat wij niet zo gewild waren, omdat ons werk tempo en de ingenuiteit van onze mensen, de Hollanders, aan de average N.Z er voorbij liet zeilen, naar een prosperity, dat zij niet begrepen, en later met afgunst aan zagen, ook onze manieren en gewoonten leenden zich weinig aan het leven in N.Z. en zo groeide er een tegenwerking tegen de average Hollander, die tot aan de midden negentiger jaren duurde, voordat wij werkelijk werden geaccepteerd. Dat was tevens voor mij en vele anderen, vlak voor onze eigen pensioens tijd aan.!
   Deze situatie werkte er natuurlijk aan mede, dat vele Hollanders eventueel voor zichzelf, vele eigen indiustrie�en opbouwden en voor velen ook met veel success. Helaas voor mij als een Industrieele en Advertentie-fotograaf, dat op een ongelooflijke en eigenaardige manier mijn bestemming werd, ( Een heel ander verhaal ), zo was ik helaas van veel N.Z. clie�ntele afhankelijk, wij waren heel knap met ons werk ( Ik spreek Duits en mijn werk ethique was gebaseerd op het Duitse Grossbild, met Swiss Sinar Camera equipment ) en zo kenden en konden wij veel foto-werk, dat voor de meeste andere fotograven onmogelijk, of ongekend was, en als zodanig, pas veel later, met computers kon worden bereikt en daar kwam ons werk dan ook van, maar het eenvoudige brood en water werk ging toch meestal weer naar andere fotograven, waardoor het voor ons onmogelijk was, om op de bovenste inkomens groep te kunnen komen en waardoor wij in de reflectie daarop, werden gedupeerd met de berekeningen van de WUV. voor en met mijn latere oorlogs pensioentje, dus dat werkt ook nu nog voor mij door, van die situatie van toen, en nu helaas, tot mijn levens einde toe.!
   Mijn echtgenote, was in alles mijn rechterhand en secretaresse, benevens huisvrouw, kindermeisje en schilder, waar ik in mijn vrije momenten, naast foto experimenten, ook mijn eigen huis en studio bouwde.!
   Naast de erkenning van mijn rechten tot een oorlogs pensioen, werden mijn kwalificaties echter niet erkend, als een, met een in Nederland geaccepteerde studie bereikt zijnde, en de feiten van mijn werkelijke eigen studio, waren �ongecontroleerd�, niet acceptable, voor de Nederlandse authoriteiten, en werd als zodanig door het Utrechtse Gerechtshof van arbitratie besloten.!
   Als men aanneemt, dat mijn Vader in de directie van de B.P.M.-Shell zou zijn geweest, had hij geleefd, als aan mij was en werd verzekerd, door de laatste directeur Generaal mr. Jan Oosterhoff, van de B.P.M.� Shell, te Balikpapan, nadat de Dir. Ir. Scholtens Balikpapan op Borneo had verlaten, dan betekend mijn tegenwoordige situatie, verre van gelijkwaardig, tot de aan mij verloren mogelijkheden, als seen gevolg, van en met de oorlogs-omstandigheden en de gevolgen daarvan, voor zijn enigste nagelaten zoon, die origineel zo ongelooflijk goed verzorgd was achtergelaten.!
   Om terug te komen naar de Monod de Vroideville�s. Op een middag niet lang na mijn aankomst, kwam ik bij hun op bezoek met een bosje bloemen, om mij te bedanken, de deur werd geopend door een slaperige Monod etc. en zeer onvriendelijk werd mij medegedeeld, dat ik alleen kon komen, als ik mij eerst had aangemeld, per telefoon en zij hadden juist hun middag slaapje, net zoals in Indie� nog steeds dezelfde gewoonte en werd de deur voor mijn gezicht dicht geslagen. Het leek er wel op, hij had mijn tien pond en had mij verder niet nodig. Tien pond, was in die dagen een week inkomen van een gewone arbeider of zelfs een voorman.
   Ik was mij er van bewust dat Monod De Vroideville was overleden, jaren later, maar ik was er verbaasd van, dat die mevrouw de Monod de Vroideville, later terug in Nederland was hertrouwd met die Ir. Vrijburg.! Als door mijn Moeder aan mij medegedeeld.!
   Als altijd, met de vreemdste gebeurtenissen, keer op keer, het is een kleine wereld waarop wij leven.!
   Jullie allen Groetend, Adrian C. Lemmens.
   Beste Adrian, ik hoop dat je het niet erg hebt gevonden dat ik je stuk over ir.Vrijburg heb ingezonden. Thanks, Ted

   Beantwoorden