Cap van Balgooy woont nu alweer tientallen jaren in Amerika. Dit is zijn pikirans.

                                               Ellende

Wanneer is de ellende begonnen voor Indische Nederlanders/Indos?  Was het de onverwachte komst van de Japanners, de bersiaptijd of de Nieuw Guinea kwestie?  Wel nee, het is begonnen op 10 Mei 1940 (misschien 11 Mei). Wat gebeurde er op 10 Mei 1940?  Duitsland overrompelde Nederland. Op die dag (10 Mei 1940) kwam de Nederlands Indische regering in actie.  Duitsers, NSB-ers en Duitse sympatisanten (waaronder Italianen en Hongaren) werden gearresteerd en opgesloten. Eerst werden ze naar  het eiland Onrust gebracht en later naar Ambarawa en Ngawi.  Brieven werden gecensureerd en telefoongesprekken afgeluisterd. Het luisteren naar radio Zeesen (Duitse wereld omroep) werd verboden.  De Duitse taal mocht niet meer gebruikt worden op de  scholen en in het Wilhelmus werd de zin  “uit duitsen bloed”  vervangen met “uit neerlands bloed”. Vooraanstaande burgers werd gevraagd op hun buren te letten of ze geen duitse vlag of fotos hadden van Hitler of Mussert. De jagers onder het Europese volk werd verzocht minstens de helft van hun vuurwapens af te dragen aan het gouvernement (ter leen), want die hadden ze nodig om de kusten van Nederlands Indie te verdedigen tegen een eventuele Duitse inval. Japanners? Daar had men nooit van gehoord.

Het vinden van Duitsers was geen problem, want je kon op de naam afgaan en in geval van twijfel had de PID (Politieke Inlichtingen Dienst) een methode gevonden om ze te vinden. Alles wat je had te doen, was een verdachte “Schapen Scheer-der” te laten zeggen en aan de tongval kon je dan merken of je met een Duitser te doen had.  NSB-ers waren geen probleem want ze hadden lijsten van lidmaat-schap.  Duitse sympatisanten vormden een probleem, want er waren niet alleen Italianen, Hongaren en Roemenen, maar ook Armeniers en Turken.  Dan waren er ook nog Fransen en die moesten uitelkaar gehouden worden.  Er waren nl. Vichy (pro-duitse) Fransen en vrije Fransen.

Iedere weerbare Nederlandse man, van 18 tot 55 jaar, werd in een groen pakkie gestoken.  Voor de meeste Indos was dit een realisering dat ze ‘n vaderland had- den en een grote vijand, Duitsland.  Helaas zouden ze nooit een duitse soldaat ontmoeten. En wie dacht er toen aan Kanchanaburi, Pakanbaru of Si Rengorengo?
De lezer moet wel realiseren dat al deze activiteiten/maatregelen werden getroffen “ten behoeve” van de Europese of te wel Europeesachtige bevolking.   De inheemse en de zg. vreemde oosterlingen kwamen niet aan bod.  Trouwens wie dacht nu aan Japanners,  Formozanen en Koreanen. Later werden de Duitsers, want die waren het gevaarlijkst, afgevoerd naar Suriname (West-Indie). Een van de scheepsladingen werd door een “onbekende” Engelse onderzeeer nabij Ceylon getorpedeerd.

Om verder te gaan over ellende, ik had het genoegen om na de oorlog (WW II) in een Soekarno hotel door te brengen samen met een zekere Te Kamp.  Ze noemden dat toen interneringskamp of te wel tempat tawanan. Deze Te Kamp was als verdachte NSB-er in Mei 1940 door de Nederlandse regering opgesloten en toen de Japanners kwamen werd hij even vrijgelaten en toen weer opgesloten. Toen de oorlog (WW II)ten einde was, werd hij helaas door de Indonesiers weer opge-sloten, want hij was een bangsa asing (vreemdeling). Deze man heeft zeven jaar achter het prikkeldraad gezeten zonder, volgens mij, een goede reden.

Pas in 1947 realiseerden vele Nederlanders dat ze geen Nederlander waren.  De regering begon toen onderscheid te maken tussen de verschillende Europese rassen en werden paspoorten uitgedeeld.  De Nederlandse regering kwam hun niet te hulp, want eerst moest “Indie” gepacificeerd worden.  En toen die pacificatie op niets uitliep was het eind 1949, maar zowel de Nederlandse als de Indonesische regering voelden zich niet geroepen om de Nederlanders, die alles verloren hadden tijdens de oorlog en niet wisten waar ze geboren waren hulp te bieden.  Dus voor velen bleef de ellende door knagen.
Eind 1957 kwam er nog meer ellende (Zwarte  Sinterklaas) en dat is wat de eerste en misschien de tweede generatie  zich kan herinneren.   Van  hoger hand (het was toen Indonesie) kregen de Nederlanders orders (perintah Presiden) het moederland te verlaten en naar het vaderland te gaan. Liefst met achterlating van hebben en houden, zoals je huis.  Vaderland? Nooit eerder geweest. Waar is dat?

Maar velen (je moet statistisch denken) van ons, hebben het overleefd en onze nakomelingen (2de , 3de & 4de) generatie kunnen er nu over schrijven en vertellen zonder het zelf mee te maken. Minstens negentig percent van de eerste generatie zijn er financieel bekaaid vanaf gekomen. Helaas weet ik niet hoeveel er mentaal door elkaar zijn geschud.