Zondag 27 febr.— Vandaag ging, voor ons althans, het pasarseizoen van start. Het was een zeer miezerige, natte en mistroostige dag, uitermate geschikt  om naar een pasar te gaan. Velen hadden dat zelfde idee want het was een gezellige drukte in de Expohal (darlingmarket) in Rijswijk.

We hebben genoten van swingende optredens van Edu en de Entertainers, de mooie dansgroep  Black Pearls en de grappige vertellingen,  van Coen Pronk.
Verschillende vrienden en bekenden ontmoet, natuurlijk jalan-jalan langs de stands, hapje eten, potjoh2 en walsen op Balada Pelaut.   Foto’s staan hier. en bekijk de film

By Nelly B, aka CIWI — Nelly heeft me ge-adjakt om naar de Pasar Malam te gaan. Hoewel ik me had voorgenomen om voorlopig niet aan het gezelschapsleven mee te doen. Dus op deze druilerige zondag pakten we een Pasar Malampje.
Taxi gebeld and off we go! Efkes door de regen, maar bij het betreden van het gebouw kom je gelijk in de stemming. Entourage was tropisch en de rondcirkelende etensgeuren ook. Even gevraagd waar de kassa was en de hellinghindernis nam Nel met gemak. Er was een dienstertje dat wilde helpen, maar Nelly wilde zich niet uit haar concentratie laten halen en gaf geen commentaar, pas op het eind. Hihi, misschien dacht het dienstertje wel: kasian dat frle elfje moet zo’n zware rolstoel in haar uppie beneden krijgen. Mr ….. beide hellingen heeft ze perfect genomen.
Kaartjes gekocht en bij het betreden van de Pasar Malam hoorden we The Entertainers al hun performance geven.
Nelly zag meteen bekenden, o.a. de fotograaf van de Rijswijkse tv, die we via Ida hebben leren kennen.
We zijn gelijk aan de pisang goreng begonnen, terwijl danslustigen de poco-poco dansten

en Nelly opeens haar pisang in mijn handen duwde en ook ging dansen. Later liep ze met haar camera rond en klikte allerlei leuke shots die ze tegenkwam. Ze heeft er heel wat gemaakt en ik bewonder haar kennersoog. Zelf genoot ik van alles om me heen en lette niet op.
Leuk dat ze Edu mee kreeg voor de foto. En Anis en later ook Coen Pronk. Coen herkende me nog. Ja, de ene orang Betawi ontmoet de ander. Hij trad in het kleinere theatertje op en las 2 verhalen van Yvonne Keuls voor, “De Placemat” en een stuk uit “Mevrouw, mijn moeder” over doktoren, die in haar ogen “lummels” waren. Coen bracht het heel leuk. Ik heb Yvonne zlf deze stukjes horen voordragen en Coen deed het heel goed na.
Na het optreden van Coen zijn we rond gaan struinen en ik was z blij dat we de “Brem Bali” -stand bijna gelijk vonden. Ik vertelde haar dat ik al ’s eerder een fles brm had gekocht en er van had genoten. Ze had weer de flessen brm met 5 en 14% alc.geh. Ik nam dus de fles met het lage alc.geh. Al geproefd …. lekkerrrr! Spijt dat ik maar 1 fles had gekocht. Die mevrouw heeft haar zaak namelijk in Zeist, een beetje te ver voor mij om de voorraad aan te vullen. Maar mocht ik weer eens naar de Pasar Malam gaan hier en zij staat er weer, ik koop gelijk meer flessen, kan alvast sparen.
Intussen waren de “Black Pearls” op het grote podium lustig aan het goyang en wiegelen, dat het een lust voor het oog is. Nelly zette me vooraan en maakte opnamen, o.a. ook van dat leuke kind in haar prinsessejurkje. De Hawaiiaanse dansen volgden elkaar in strak tempo op. Alleen verloor tijdens een van de dansen een danseres haar veren gordel. Ze hadden zwarte lange rokken aan en een witte pluizige verengordel om de heupen. Vijf danseressen en de middelste verloor tijdens het goyang de veertjes, veertjes, veertjes. Maar ze ging onvervaard door en liet de veertjes op de grond liggen.
Na hun optreden was de “grote pauze” en besloten we onze kaken weer aan het werk te zetten. We zetten ons neer in een rustig hoekje, na eerst het menu te hebben bestudeerd, maar de bediening liet wel wat te wensen over. Het was een stand dat slechts door 2 personen werd gerund en hoewel het een stil hoekje was, kwamen ze toch niet zo vlot bij ons om onze wensen te noteren.
Nelly en haar dochter namen gado-gado en sat met lontong en ik nam bami kwa met kip en pangsit. Mijn bami vond ik wel lekker, maar de portie was te groot. Zou het gek staan als je van de rest een doggybag voor thuis meenam? Je kan zien, ik ben nog steeds een “anak perang” die geen eten wil weggooien.
Het afrekenen ging heel erg traag, de 2 Indonesische dames waren de rust zelve en gingen op in hun werk en zagen niet dat wij er weer van door wilden. Ik dacht nog, zouden we zo brutaal kunnen zijn om zo maar weg te lopen zonder betalen? En dan … ze zagen dat we al van de tafel weggingen, maar netjes bleven wachten om af te rekenen en die twee liepen maar met de bordjes heen en weer en hielpen andere gasten.
Intussen begon de muziek weer te spelen, The Entertainers met hun volgende act. Deze keer rock-and-roll. Nou, de voetjes kwamen krek van de vloer. Ik zag een oudere Indische man met wandelstok ook gezellig meedoen en heeft met zijn vrouw een leuke show weggegeven. Ik vond het leuk vanwege die stok en de danslust van die man. Een andere man stond in zijn eentje mee te wigglen en hij deed het zo elegant, dat ik blf kijken. Er was ook een dame in een sarongrok belazer (lijkt op sarong wiron) en een doorschijnende kabaja met opvallende grote versierselen aan de zoom.

Straks ff kijken of Nelly haar ook met de in het oog lopende versiering op haar achterwerk heeft opgenomen. Yah, ik zie het niet, jammer
Edu en zijn kleinzoon (gitarist) brachten leven in de brouwerij door hun act. Maar ik was wel geroerd toen ze een gospel zongen. Onvoorbereid, maar voor mij had het meer betekenis omdat het zondag was. De dansvloer bleef vol … Engelse wals, rock-and-roll. ayoh dans!
De tijd vloog voorbij tot Nelly aan me zei dat het al over vijven was. Jeetje, ayoh pulang! Nelly vroeg of ik nog wat kauwbaars voor thuis wilde meenemen, maar ik dacht aan mijn dieet, ik heb al zveel gezondigd dat ik me toch aan het dieet moest houden. Dus braaf niets gekocht … denk nu wel ff aan een doggybag van de overgebleven bami kwa.
Nelly duwde me weer de hellingen op en af, sterk hoor is zij ondanks haar elfenvoorkomen! Weer in de hal zagen we dat het nog steeds regende. Taxi gebeld, blijkbaar hadden ze het druk, want er was een wachttijd van 20 minuten. Al met al heb ik een hele leuke middag achter de rug en kijk er met volle tevredenheid op terug. Ik heb zelfs met een danscollega van Nelly kennis gemaakt. Nu heb ik er tenminste een gezicht bij als ik de foto’s van haar dansclub zie.
Ik mag het niet zeggen, maar ik doe het toch … hartelijk dank voor dit leuke uitje!