Deel 1 – Verslag door Dhr. Ted Hartman. — Dd.11 mei waren wij getrouwen daar weer, niet vergeefs. Als vanouds is de steun wederzijds. Wij, de achterban motiveren de spits, en deze geeft ons weer inspiratie n hoop. Altijd een nieuw onderwerp voor hetzelfde doel, bewonderenswaardig. Voorgaande petities gingen over een nieuw begin, zal Japan veranderen, het Indi-verhaal, troostmeisjes, schaamte en deze 186e keer is het “vooruitgang”! Voor de Japanse gesprekspartners moet het k interessant blijven, niet als sleur of onsympathiek overkomen.
In de nabespreking krijgen we de volgende toelichting op de petitie en andere zaken.
Zij willen graag meewerken, maar zijn gebonden aan hun (ultra)nationalistische politici. Hun vredelievende Shinto natuurfilosofie gebiedt het hun wel. In het JES-Nieuws Magazine van mei 2010, is een eerste aflevering over Shinto opgenomen. Dit werd getoond aan de Japanse ambassadeur, die hoewel hij het niet kon lezen, gezien zijn lichaamstaal en opmerkingen, toch sympathiek reageerde.

De PM Yukio Hatoyama moest terugkomen op zijn verkiezingsbelofte en zegt dat opzegging van de Amerikaanse basis op Okinawa “onmogelijk” is. De basis zou oorzaak zijn van milieuverontreiniging en misdaad. Zijn populariteit staat op het spel en verlamt zijn initiatieven. Over 3 maanden is het 65 jaar geleden dat Japan capituleerde. En wil het iets bereiken op deze gedenkwaardige dag dat de capitulatie “met pensioen gaat”, dan zullen ze snel wat moeten verzinnen. Dus enige Vooruitgang?
De tegenwoordige crisis leidde tot uitstel van besluiten die eerder waren gemaakt. Dat lag niet aan politieke onwil maar in plaats daarvan ging het geld naar prestigieuze projecten. De meeste daarvan bleken van geen nut, prestige loont niet in de huidige crisis. Nu heeft men spijt dat er geen investeringen voor de toekomst werden gemaakt. Bijvoorbeeld in een goede zorg- en pensioenverzekering, het onderwijs en respect voor het verleden. Voor wat betreft het laatste ontbrak het Japan met opzet, reeds in de jaren n de capitulatie, aan wilskracht hier wat aan te doen zodat het een slechte naam kreeg. Het heeft zijn zwarte militaire verleden nooit gecompenseerd.
Alweer de drogreden dat het zich in deze recessie geen investeringen in de toekomst kan permitteren. Tijdens de jaren 30 van de depressie sloten vele landen hun grenzen, concentreerden zich op binnenlandse politiek en negeerden een wereld die in vlammen opging. In die dagen begon Japan vele Aziatische landen te bezetten. Deze gewelddadige oorlogshandelingen zijn, na 65 jaar, niet vergeten door de individuele slachtoffers en hun families. Wat het leger hun en hun eigendommen aangedaan heeft, kan niet worden vergoed. Een vergulde verontschuldiging door de Japanse regering, niet van een enkele minister of hoogwaardigheidsbekleder, is goed beschouwd nog het minste wat je mag verwachten.
Men denkt dat oorlogsgetroffenen alleen op geld uit zijn, terwijl het in de eerste plaats gaat om erkenning. Erkenning van verlies van het hele hebben en houden, verlies bovendien van een moederland. Smartegeld is van latere zorg.

En dat alles alleen vanwege een voor Nederland (lees: Nederlands-Indi) ongelukkig San Francisco-accoord. Hetzelfde accoord dat Japan gelegenheid bood tot een ongekende wederopbouw. In historie en herinnering wegen morele kwesties zwaarder dan legale. Japan zal daarom blijvend gewezen worden dat het vanwege zijn economisch succes  – dankzij het vredesaccoord –  , alsnog zijn morele verplichtingen dient na te komen! Het is voor Japan beschamend te denken dat het accoord, vrijwaarde betekent van hun morele verplichtingen en dat ze deze niet na hoeven te komen.
Is er hoop? Wij moeten blijven geloven. Zoals Anne Frank zei: “Ik blijf geloven in de onafscheidelijk en nadrukkelijk aan het mensdom verbonden vriendelijkheid.”  Het zal Japan sieren wanneer het investeert in de morele waarden die zij nog steeds dienen na te komen, door de noodzaak hiervan te erkennen en zodoende blijk te geven van Vooruitgang. Deel 2