Deze maand in Moesson:
KING CRY BABY
Hij is de man achter Johnny Depp en Nicolas Cage en naast Reese Witherspoon. Amerindo zanger en acteur James Intveld is Nashville’s best kept secret.
VALS EXOTISME
De 35-jarige kunstenares Hadassah Emmerich is internationaal een succes. Als dochter van een Indische vader waakt ze voor de valkuilen van het exotisme.
‘TROOSTMEISJES’
Er wonen er nu nog zo’n 20.000 van in Indonesie: vrouwen die als kind door Japanners in bordelen werden gestopt. In Moesson het verhaal van Rosa.
EN NOG VEEL MEER…
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Het is waar dat de thema gevoelig is , en zeker voor de personen die dat zelf ervaren hebben .
Het is ook erg als je gedwongen werd , niemand doet het “vrijwillig” .
Behalve dat verhaaltje bij de Kramat kamp .
Hoe zit dat eigenlijk in de andere kampen , zoals kamp Tjideng , Lampersari etc ?
En bij de buitenkampers dan ?
Aan de andere kant moet men anderen die een deel van het verhaal vertellen niet zo maar aanvallen , als provocateur etc.
Persoonlijk weet ik te weinig van om mee te praten , ben geboren als vrije indonesier.
Ik ken de verhalen over Indonesische troostmeisjes niet , ben benieuwd wat er bij ANRI ( Arsip Negara R.I) staat .
Dit verhaal hoor ik (lees ik) in Nederland.
Er zal zeker Indonesische vrouwen bestaan , al dan niet ” vrijwillig” in een bordeel terechtkwamen of een liefje werd van een Japanner.
Om welke redenen het gaat , 1 ding is duidelijk , ze doen het niet vrijwillig .
Dat ze bepaalde stempel kregen uit de omgeving was ook begrijpelijk .
En zeker toen de verhouding tussen de Indonesiers en Japanners verslechterde.
Je gaat niet heulen met de vijand.
Dat veel van de slachtoffers van de omstandigheden hun geheimen niet openbaren omdat ze ervoor schaamden is ook begrijpelijk.
Het is ook moedig van die vrouwen om hun verhaal te vertellen .
Indonesische Troostmeisjes: De trailer over de Indonesische troostmeisjes maakt me sprakeloos, het is indrukwekkend en met veel inlevingsgevoel gefilmd.
Ik lees de vertaling wat de vrouwen zeggen; ……….vernederend, wreed, beschamend, zondig zijn, maar ik wilde niet, ik was bang vermoord te worden (2X) ……………….en de vrouw lacht om haar emoties te verbergen en verschuilt zich achter de interviewer.
Ik schrik want naast de trailer verschijnt plotseling de foto van mijn moeder toen zij in/buiten het Jappenkamp zat, ze had ongeveer dezelfde leeftijd als die vrouwen toen , maar haar is dat onbeschrijvelijk leed bespaard gebleven.
Kennende het verhaal van de troostmeisjes vraag ik me af hoe iemand bij zijn volle verstand en onder mom van vrijheid van meningsuiting kan uitbraken dat het verhaal van de troostmeisjes wordt wel erg overdreven. Hij neemt de moeite niet zijn provocatie te staven , want mening kan ik het niet noemen. Dat wordt ook nog een gesteund en gerelativeerd door wat andere Heren met de erudiete opmerking: ik ben er mee eens of woorden van gelijke onbenullige strekking, het aantal is gelukkig beperkt. dus heeft statistisch weinig betekenis.
Dat op zo’n uitdagende en botte opmerking heftig wordt gereageerd wordt met verbazing kennis genomen. De kritiek wordt wel even afgedaan als emotioneel en kabaal.
En de reactie van de botte aanstichter, de opruier, de gevoelloze provocateur spreekt boekdelen over zijn verstandelijke vermogens ma-ma wat een reacties en het laat alleen maar zien dat deze man de weg volledig kwijt is.
Ik daag hem uit om van zijn opmerking eindelijk eens een mening te maken. Dat is hij wel verschuldigd na al die herrie.
Dit verhaal is op een rustige zondagochtend geschreven terwijl ik aan het Indisch eten koken ben (kip besengek, sambal goreng telor, sajoer lodeh, sateh en krupuk en wat losse voorgerechten). Ik eet met mijn Italiaanse familie altijd uitgebreid op zondagmiddag). Selemat makan of woorden van gelijke strekking.
Vrijheid van meningsuiting legt ook verantwoordelijkheid op aan deelnemers t.a.v. aangedragen onderwerpen, woordkeuze en intentie. Vooral op fora waar de 3e generatie op zoek is naar haar Indische geschiedenis. Dat betekent voor mij niet het rucktsichtlos neersabelen van mensen die er anders over denken. Discussie heeft naast het uitwisselen van standpunten en argumenten een basisregel: probeer niet je gelijk te halen ten koste van gevoelens van mensen. Dan willen (gekwetste)mensen niet meer praten.
Er zijn verder onderwerpen die nooit ter discussie mogen staan: bv. ontkenning van de holocaust, het bagatelliseren van de ellende van elke oorlog i.c. de Japanse bezetting of onze diaspora zien als een vakantieuitstapje op basis van vrijwilligheid.
Het maakt nl. een karikatuur van al die onderwerpen die generatieslang pijn blijven doen als indirect of direct oorlogsgetroffene(n). Op deze manier naar die onderwerpen kijken vereist een grote mate van sociale intelligentie (empathie en gevoel voor verhoudingen). Het is dan ook geen kwestie van z.g. ‘waarheidsvinding’ (dit zijn slechts woordspelletjes en schijnargumenten om de ‘tegenstander’ de mond te snoeren). Ook geeft het geen pas hier een podium te zoeken voor een superioriteitsgedachte ten koste van die kwetsbare gevoelens.
Aan al die verontwaardigde reacties is altijd te zien dat hen of hun familie onrecht wordt aangedaan.
Ook ik heb weinig trek in zo’n respectloze discussie, ware het niet dat een “tegengeluid” (soms op verzoek) dan gewenst is als men zich door deze manipulatie van de waarheid diep gekwetst voelt, maar die bovenal hun kinderen een juist beeld van dat Indisch verleden willen geven.
De redactie komt met een overweldigend meerderheid van stemmmen unaniem tot dit democratisch slagvaardig en continuteitsbevorderend decreet:
“Het is Mas Rob verboden zijn reageerschap neer te leggen ”
Een paar opmerkingen nog voor ik deze discussie voor gezien hou:
1. Hollandse virus, ongrijpbare in cijfers vatten enz. enz. gaat terug op die koloniale visie waarbij het Hollandse gezien wordt als het rationele en het Oosterse als het mysterieuze. Ik kan daar verder niets mee.
2. Iemand verwijten het Hollandse virus te hebben opgelopen is een variatie op het elkaar de maat nemen met betrekking tot het Indische. Ook hier pas ik verder voor.
3. Termen als “giftig”, “bot”, “te ver gaan” laat helemaal aan degene die ze bezigt. Ook hier kan ik niets mee, of liever, wil ik niets mee kunnen.
Ik hou het verder voor gezien. Mochten er meer mensen zijn die vinden dat ik niets meer ben dan een botte provocateur, dan trek ik mij vrijwillig terug als reageerder op deze door mij zeer gewaardeerde site.
Met vriendelijke groet,
Sommigen van ons, geinfecteerd door het Hollandse virus om alles maar te rationaliseren, – in een poging dat ongrijpbare in het leven in cijfers te vatten – en daarmee hun gelijk en ons verleden te reconstrueren, reageren erg giftig als uit reacties blijkt dat ze over de schreef zijn gegaan.
Een goedkope reactie om naar leeftijden te vragen is dan klassiek: je bent dan of te jong of te oud om hun botte redenatie te kunnen volgen….
Krampachtige reacties van deze verdwaasde vechtjassen uit de Indische achterhoede, denk ik maar. Kassian.
Aduh, dat we hier zo’n discussie over houden zeg. Geen enkele vrouw lijkt me vrijwillig de hoer te spelen. We hebben het hier over normale (huis)vrouwen die waarschijnlijk allen uit een goed milieu komen. Dat wil natuurlijk niks zeggen, maar het lijkt me zeer sterk dat deze vrouwen opeens tijdens oorlogstijd vrijwillig zich als hoer laten lenen door dezelfde vijand die hun kinderen en mannen heeft afgevoerd.
Dat normale vrouwen uit het kamp zich laten afvoeren als hoer voor een lippenstift en een goede maaltijd zoals iemand hier beweert, nee niet n, een hele vrachtwagen vol, DAT lijkt me pas overdreven. Oorlogstijd of niet, voor een lippenstiftje ga je toch niet de hoer spelen, doe normaal man! Getuigt van geen enkel respect voor de vrouwen die het soms nog zwaarder hadden dan de mannen tijdens de oorlog.
…ook dat nog….
Ma-ma Mia wat een reacties! Wanneer ben je geboren Griselda Molemans?
Cap.
Joyce Jansen – Brenkman, ik heb tot dec. 1961 in Djember gewoond. Kan je veel vertellen. Claudine, cem-sakura@planet.nl
Een allerlaatste reactie, plechtig beloofd: het is pertinent onjuist dat de term ‘troostmeisjes’ van toepassing is op vrouwen die een relatie zijn aangegaan met een Japanse militair of die uit eigen wil in een Japans bordeel zijn gaan werken. Ik heb een aantal vrouwen geinterviewd die bereid waren gedetailleerd te vertellen over de weerzin jegens de ‘Jappenhoeren’ die met een Japanner samenleefden en degenen die vrijwillig werkzaam waren in het bordeel dat gerund werd door de vrouw van een hooggeplaatste Nederlandse (!) militair. Er is geen grotere kloof denkbaar tussen de termen ‘Jappenhoeren’ en ‘troostmeisjes’. Of gaan we ‘Moffenhoeren’ nu opeens ook ‘troostmeisjes’ noemen?
TP meet zich een air van morele superioriteit aan om vervolgens mij, maar ook anderen, op grove manier de meest absurde zaken aan te wrijven. Zelfs de holocaust wordt erbij gehaald. Nu zou ik kunnen reageren en een relletje is geboren. Dit doe ik niet: internet trollen moet je niet voeren.
@ Peter
Discussie over cijfers hebben, zoals ik al betoogde, geen invloed op de waarde en intensiteit van getuigenissen. Verder is het niet mijn bedoeling of mijn wens om leed te bagatelliseren. Laat dat duidelijk zijn.
Ben het roerend met Griselda eens….niks emotie…die hele discussie is gewoon onzindelijk. Wat probeert men toch eigenlijk te beweren?
“Neen, er werden geen 6 miljoen Joden vermoord/vergast, neen…het waren er 5.900.000…..of zoiets”; zo’n soort logica. Vreemd toch om dit onbeschrijfelijke leed zo te bagatelliseren en dit zonder enig respect voor die vrouwen, meisjes en nabestaanden, hen met hun ‘cijfermatige gelijk’ om de oren te slaan. Verbijsterend.
Het zijn toch weer dezelfde discussies (en mensen), vooral provocerend om maar gekwetste reacties te ontlokken. Krijg altijd een vieze smaak van deze betweters met hun “feitenmateriaal van internet” die de argeloze (jonge)lezers met hun kul op het verkeerde been zetten…….
Ergerlijk. Maar eigenlijk ook zielig om zo je geldingsdrang te etaleren.
Ik heb bezwaar tegen het relativisme der cijfers, dat maakt alsof het niet zo erg was (datzelfde kwam ik ook tegen in de discussie over Indischen in de kampen).
Ik heb bezwaar tegen het revisionisme, dat verandert de kijk op de werkelijkheid, dat ronselen van meisjes was structureel voor het japanse militaire systeem.
Ik protesteer tegen de wijze waarop de meest intieme integriteit van deze meisjes wordt aangetast.
Ik laat het hier bij.
Mij lijkt dat een aantal opmerkingen in deze diskussie niet zo afwijzend bedoeld zijn als ze lijken.
Het cijfer van 200.000 Koreaanse vrouwen is een inschatting net zoals het getal van 400 Nederlandse vrouwen, wat ik ooit las.
Ik las een jaar of 6 terug dat er ooit in Indonesi een oproep was dat Indonesische troostmeisjes zich kunnen melden om zo samen schadeclaims neer te leggen in Tokio..
20.000 aanmeldingen waren er.
Hoeveel golddiggers zaten daartussen die niks slachtoffer waren? Zoals iemand toen opperde? Vast wel een paar.
Maar ook hoeveel pijn was dat onder die 20.000 ?
Hoevelen waren al overleden?
Hoevelen meldden zich niet omdat ze de oproep niet hoorden, of reageren niet uit schaamte.. of uit verdringing ?
20.000 of 120.000 ??? Ik heb geen idee.
Slordig gebruikt omdat het een Japans eufemisme is die pas na de oorlog algemeen werd gebruikt. De ene keer slaat op het prostitutie-systeem dat het Japanse leger hanteerde en een andere keer op alle vrouwen die in de Japanse militaire prostitutie werkten. Soms worden Japanse prostituee’s meegerekend, soms niet. Vaak wordt met de term enkel de vrouwen bedoeld die expliciet gedwongen werden te werken in de prostitutie. Het wordt soms zelfs gebruikt voor alle vrouwen die een relatie met een Japanse militair hadden.
Japanse sex-slaven lijkt me een veel duidelijkere term.
Verder ben ik het geheel met je eens dat de schokkende getuigenissen van slachtoffers een prominente plaats verdienen in het geschiedverhaal. De cijfermatige kant van het verhaal doet hier niets aan af. Het gaat niet om “de doorslag” (van wat eigenlijk?), maar om inzicht in de mate waarin gedwongen prostitutie zich voordeed in Indi. Maakt het feit dat er in Indi minder vaak sprake was van gedwongen prostitutie in Indi dan op het vasteland van Azi de getuigenissen van slachtoffers minder betekenisvol?
Volgens mij niet: een discussie over cijfers zegt niets over de waarde van de getuigenissen of over de gruwelijkheid van gedwongen prostitutie.
Met vriendelijke groet,
@Mas Rob: met emoties heeft mijn reactie weinig van doen; wel met historisch onderzoek. En hoezo wordt de term ‘troostmeisje’ slordig gebruikt? Het is voor het eerst dat ik deze redenering lees. Kreeg Jan Ruff-O’Herne dat ook te horen toen ze in Tokio getuigde over het haar aangedane leed door de Japanse bezetter? En sinds wanneer zijn onvolledige statistieken van doorslag (‘het aantal was niet groot in Indie’). Ik schaam me kapot dat deze ‘discussie’ nog gevoerd moet worden. Het beste verder.
@ Peter
“Troostmeisje” was een Japans eufemisme dat de harde werkelijkheid verbloemde.
@Cap e.a. die opmerking over die “troostmeisjes” kan je emperisch niet waarmaken, leedvergelijking heeft voor mij iets van lijkenschennerij en is meer dan ongepast. Alsof slachtoffers in de oorlog zoveel “vrijwillige” keus hebben.
En of dat er 65 gedocumenteerde gevallen zijn, zijn er 65 teveel. Elk oordeel over getallen in dit verband lijkt mij niet alleen amoreel maar ook onethisch.
Opmerkelijk is wel dat in de oorlog in Nederland geen sprake was van “troostmeisjes”, de vrouwen gingen zeker vrijwillig met de Duitsers om. Troostmeisjes is zeker weer zo’n typische koloniale uitdrukking.
Maar Cap cs kunnen wel vertellen over de “TROOSTJONGENS”. Dat verhaal moet nog geschreven worden en is zeker ook overdreven en men deed het omdat het “goed” betaald werd. Het gaat zeker om een beperkt aantal jongens.
Ik weet niet wat de bedoeling is van deze onzindelijke discussie. Zeker macho-zijn op zijn Indisch.
Mijn bijdrage heeft niets te maken met “de geschiedenis herschrijven” of slachtoffers schofferen. Ik voel me daarom niet aangesproken door Griselda’s emotionele uitbarsting. Sterker, ik vind het nogal beledigend hoe zij anderen probeert weg te zetten als ongevoelige, onkundige kwezels.
Het is ongelooflijk dat ik het expliciet moet zeggen, maar evengoed: ook ik vind dwangprostitutie in Indi was een oorlogsmisdaad die de slachtoffers blijvend heeft beschadigd.
Ik blijf echter bij mijn punten die Griselda bij al haar kabaal niet heeft aangeroerd:
1. de term troostmeisje wordt vaak slordig gebruikt (de term zelf is al weinig kies, trouwens);
2. het aantal (zelfs bij “honderden” gevallen) vrouwen die gedwongen in de prostitutie werkten was niet groot in Indi, zeker in vergelijking met andere door Japan bezette gebieden.
Zie bijvoorbeeld: http://www.jin-info.nl/?p=146 .
Postscriptum: Europese en inheemse vrouwen die een relatie met een Japanner hadden, werden ‘Jappenhoer’ genoemd. En Europese vrouwen die zich voor Japanse bordelen lieten ronselen, kregen dezelfde benaming. Ik quote de onlangs overleden B Jolly die ik voor ‘Dochters van de Archipel’ interviewde: “In het Kramat-kamp kwam op een ochtend een Japanse vrachtwagen voorrijden. De commandant vroeg of er vrouwen waren die in het bordeel wilden komen werken. Wij deinsden allemaal terug, maar opeens stapte een groepje vrouwen naar voren die zich beschikbaar stelden. ‘We willen eindelijk wel eens goed eten en lippenstift kunnen gebruiken’, was hun motivatie. Toen ze ingeladen werden in de vrachtwagen schreeuwden we hun na: ‘Japanse hoeren zijn jullie!'”.
Ik ben sprakeloos door de bovenvermelde reacties op het begrip ‘troostmeisjes’. Wat een lef moet je hebben om de Indonesische en Molukse vrouwen die door Hilde Janssen geinterviewd zijn over hun tragische lot in de Japanse bezettingstijd onderuit te schoffelen. Dan wordt over dit pijnlijke thema eindelijk een belangwekkend historisch boek (plus fotoproject) gepubliceerd, maar vrijwel meteen op een volstrekt ongepaste – en niet door enige kennis gehinderde – wijze gebagatelliseerd. En nog even dit: er zijn inderdaad circa 65 gedocumenteerde getuigenissen van ‘Europese’ troostmeisjes, maar dat geeft alleen aan dat er 65 misbruikte vrouwen de moed hebben gehad om hun verhaal openbaar te maken. Alle overige honderden voormalige troostmeisjes verkozen het eeuwige zwijgen. Probeer de geschiedenis niet te herschrijven zonder gedegen kennis van zaken.
Ik ga ook mee met Cap van Balgooy. De term “troostmeisje” wordt nogal eens gebruikt voor alle vrouwen die werkten in de prostitutie of een relatie met een Japanner hadden.
Van de Europese bevolkingsgroep zijn er ongeveer 65 gedocumenteerde gevallen van gedwongen prostitutie in Japanse legerbordelen. Dat zijn er natuurlijk 65 teveel, maar het aantal is beperkt.
Het aantal Indonesische troostmeisjes is ook beperkt als je het afzet tegen het totaal van 200.000. De meeste kwamen van Japan zelf, Korea, China en de Philippijnen.
Ik ben het volkomen eens met Cap van Balgooy regarding troostmeisjes’
Het verhaal van “troostmeisjes” wordt wel erg overdreven. Ze werden vaak niet in de bordelen gestopt, maar gingen er heen omdat het “goed” betaalde.
Cap
Beste redactie,
sinds kort besef ik, dat ik heel snel moet zijn om nog wat kennis/mensen/familie/vrienden uit vervlogen tijd Nedrlands Indi, op te zoeken.
op de 1e plaats wil ik graag lid worden van het blad Moesson.
Op de 2e plaats wil ik graag in contact komen met mensen die in Djember hebben gewoond/geboren. Zelf ben ik daar in 1947 geboren.
Ik hoop dat dit beiden snel gaat lukken.
Alvast bedankt,
Joyce Janssen-Brenkman