Wouter Pieplenbosch, organisatie-adviseur en in het jappenkamp te Sumatra geboren, stond voor de noodzaak op latere leeftijd gevoelens te verwerken…. o.a. door ook zijn ouders een stem te geven in het boek ‘Indische emoties’ .
Weer de weg kwijt?
Beeldvorming en informatieverstrekking in het publieke debat zijn nu eenmaal erg belangrijk, want vooroordelen bloeien immers als champions op vette paardemest. Er wordt vaak door voor- en tegenstanders bewust met misleidende informatie gestrooid om tegenstanders op het verkeerde been te zetten en om de beeldvorming te benvloeden. Strategien worden door politici bedacht om vooral het electoraat voor zich te winnen. De term politiek correct is niet voor niets slim uitgevonden en is inmiddels overal gemeengoed geworden……
Maar hoe staat het eigenlijk met de beeldvorming van de Indo als groep? Hoe komt het toch dat velen van hen zich zo druk maken over het percentage Indisch bloed als legitimatie van hun denkbeelden en gedragsuitingen? Hoe komt het toch dat de Indische gemeenschap zo verdeeld is? Hoe komt het toch dat zij soms Roomser dan de Paus wil zijn door te koketteren met hun Nederlandse afkomst? Hoe komt het toch dat men volslagen onzinnige discussies (non-issues) begint, zoals een polemiek over Wieteke van Dort of ze wel een cht Indisch meisje is? Waar of niet waar, ze doet in ieder geval meer voor de Indische gemeenschap dan menig z.g. rechtgeaarde Indo.
Kijk maar naar de diverse Indische fora waar dit soort non-issues en dito discussies welig tieren. Waarvan sommige heel sarcastische en gemeen met onderwerpen als: waarom Indos nooit wat bereiken? Waarom pijpt men elkaar zo op met die banale onzin? Zijn er soms provocateurs onder hen die graag zout in de wonden strooien van mensen met dat minderwaardigheidscomplex en maar al te graag zien hoe ze elkaar in de haren vliegen en zich naderhand quasi naief verschuilen achter hun z.g. informatie-behoefte?
Ik heb vaak mijn twijfels, vooral als later blijkt dat afzender een behoorlijke maatschappelijke positie schijnt te bekleden. En dus verondersteld mag worden in het bezit te zijn van enige educatie en sociale intelligentie.
Maar los daarvan de vraag: waarom hebben wij, Indos, over het algemeen zon negatief zelfbeeld? We zijn het immers nooit met elkaar eens. We buigen wel het hoofd, slikken elke kritiek, maar zijn altijd in de contramine, al is het maar om tekeer te gaan tegen alles wat ons wordt opgelegd. We zijn gauw op de teentjes getrapt, maar toch ook weer bang de ander in reactie diep te kwetsen. Hoewel het tegenwoordig op internet, lekker verschuilend in de anonimiteit, weer best meevalt.
Maar, toch….. De jongeren tonen tegenwoordig niet echt belangstelling voor hun verleden en in hun nieuwe rol in het assimilatieproces helaas ook weinig respect meer voor hun ouderen. Want een grote bek leert je in de Nederlandse samenleving te handhaven. Deze houding wordt binnen de Indisch gemeenschap niet echt gewaardeerd, want hufterigheid past niet in onze cultuur. Het wordt gezien als teken van onmacht, maar vooral als gebrek aan innerlijke beschaving. Direct de bek opentrekken (het verbale geweld) ligt de Indische gemeenschap sowieso niet vanwege genoemde gevoeligheden en natuurlijk ook vanwege het ontbreken van een praat- en discussiecultuur. Ik denk dat deze jongere generatie dat waarschijnlijk verwart met assertiviteit, de sociale behendigheid om met verschillen om te gaan….
Vragen, vragen en nog eens vragen die ik me in de loop der tijd heb gesteld en nu maar een antwoord heb geformuleerd dat hopelijk in de buurt van de waarheid komt. Naar mijn stellige overtuiging zijn er twee directe oorzaken te noemen:
1. het structurele Indische minderwaardigheidscomplex (historisch argument)
2. het identificatie-probleem (niet altijd zichtbare etnisch-cultureel onderscheid voor derden en binnen de Indische gemeenschap)
1. het minderwaardigheidscomplex is m.i. een gevolg van een structureel identiteitsprobleem in de toenmalige koloniale (gelaagde) samenleving ontstaan. Men wilde als Indo (on)bewust bij die bovenste witte bestuurslaag horen, maar kon toen dat eindelijk formeel mogelijk werd geen keuze maken. Terecht. Het werd daarmee voor hen een pijnlijk gijzelingsdilemma. Men hield immers als gemengdbloedige van beide kanten en van beide ouders. Maar moest toen een keuze maken, wilde men sociaal integreren en maatschappelijke carrire maken. Maar een keuze bleef als verraad aanvoelen aan een van die partijen (Tjalie Robinson). Daarbij was de voortdurende sociale druk om te presteren steeds voelbaar om zich als underdog te bewijzen. Die psychologische verwarring heeft zich helaas doorgezet in diepe onzekerheid en verdeeldheid in de Indische gemeenschap: het niet goed weten waar thuis te voelen, heeft voor dat zelfvertrouwen grote gevolgen gehad. Zelfs nu die keuzes niet meer relevant zijn en de schaamte inmiddels ver voorbij, wordt die culturele en psychologische spagaat echter nog altijd gevoeld.
2. Maatschappelijk succes is vaak af te meten aan sociale positie enof materieel bezit. Het hebben van een topbaan of groot maatschappelijk aanzien is echter niet altijd direct te associren met mensen van Indische afkomst, simpelweg omdat deze alszodanig niet direct herkenbaar zijn (ze zijn er natuurlijk wel). Maar daarentegen bij herkenning dit altijd wel vol trots wordt uitgedragen. Een zekere trots als gewone universele eigenschap, zoals die ook bij alle andere bevolkingsgroepen wordt aangetroffen. Zelfs Hollanders in het buitenland zijn van enige trots vervuld bij het zien van historische sporen van hun beschaving. Want zon cultuur- historisch aspect maakt je ineens deelgenoot van dat gezamenlijke verleden en zorgt ook voor een mate van betrokkenheid bij dat succes. Een blanke Indo-minister, beroemd artiest, succesvol acteur of dito generaal wordt helaas niet direct geassocieerd met het maatschappelijk succes van de Indogroep. En iedere etnische of sociaal-culturele groep heeft nou eenmaal haar eigen symbolen en iconen nodig. Dit aspect van het niet zichtbare identificatieproces heeft m.i. het gesignaleerde minderwaardigheidsprobleem alleen maar uitvergroot. Vooral bij de intellectuele beroepsgroepen is dat lastig gebleken, omdat blijkbaar alleen artiesten een voortrekkersrol hebben mogen spelen in die Indische cultuuruiting in Nederland. Het negatieve zelfbeeld zou hierdoor best benvloed kunnen zijn door deze keyfactors: het nergens bijhoren en geen associatie met succes. Gelukkig vind ik dit in veel mindere mate terug bij onze jongere generatie. Daar vindt men het alleen maar bijzonder interessant, bijna exotisch, maar gaan zelf gelukkig niet meer onder dat historische dilemma gebukt.
Deze beknopte introspectie laat ons echter zien, dat ongeacht welke keuze we ook maken, het hele proces in feite toch weer een variant is van de historische keuzedwang van weleer…..
Hoe het ook zij, laten we nu eens gewoon voor onszelf kiezen.
Wouter Pieplenbosch 8 november 2009
...................
Indisch4ever 
Zo kan het weer…….. bij gebrek aan argumenten wordt er, typisch Indisch (en daar kan ik over meepraten), over de andere boeg gegooid: de wijze waarop er gediscussieerd wordt…. daar gaan we weer.
Het verschil tussen feiten en argumenten; lees er Wittgenstein over of lees Frederik van Eeden. Of de Indische mythe: nou de wijze waarop jij Indischen denkt af te schilderen, plaats je hun wel in de verkeerde hoek, die ik helemaal niet in wil.
Ik ga nu warm eten. Wel lekker en ik kom erop terug. Van de Indo op zo’n manier afschilderen krijg je gewoon een minderwaardigheidscomplex van.
Zo kan het weer…….. bij gebrek aan argumenten wordt er, typisch Indisch (en daar kan ik over meepraten), over de andere boeg gegooid: de wijze waarop er gediscussieerd wordt…. daar gaan we weer.
Het verschil tussen feiten en argumenten; lees er Wittgenstein over of lees Frederik van Eeden. Of de Indische mythe: nou de wijze waarop jij Indischen denkt af te schilderen, plaats je hun wel in de verkeerde hoek, die ik helemaal niet in wil.
Ik ga nu warm eten. Wel lekker en ik kom erop terug. Van de Indo op zo’n manier afschilderen krijg je gewoon een minderwaardigheidscomplex van.
Wou hier nog aan toevoegen:
Bijtend cynisme en sarcasme zijn dodelijk voor elke discussie en gedachtenwisseling met een emotioneel onderwerp; het etaleert geen respect voor de slachtoffers en gebrek aan feitenkennis.
Waarneming en feiten zijn twee werelden:
de Indische Mythe (what the hell is that?)
Niet zichtbare Indische intellectuele elite (….). Zie mijn analyse.
Schuld afschuiven, navelstaren, sneeuw van gisteren…..gaan we het straks weer hebben dat de Indo’s niets hebben voortgebracht of dat Wieteke van Dort geen echt Indisch meisje is?
Zoals ik al eerder stelde: dat heet minachting.
Je zou die brieven eens moeten lezen die ik soms krijg of via mails op mijn site. Zou je niet in je hoofd halen zo’n toon aan te slaan. Heb geen zin meer in deze provocatie.
I am out.
Wou hier nog aan toevoegen:
Bijtend cynisme en sarcasme zijn dodelijk voor elke discussie en gedachtenwisseling met een emotioneel onderwerp; het etaleert geen respect voor de slachtoffers en gebrek aan feitenkennis.
Waarneming en feiten zijn twee werelden:
de Indische Mythe (what the hell is that?)
Niet zichtbare Indische intellectuele elite (….). Zie mijn analyse.
Schuld afschuiven, navelstaren, sneeuw van gisteren…..gaan we het straks weer hebben dat de Indo’s niets hebben voortgebracht of dat Wieteke van Dort geen echt Indisch meisje is?
Zoals ik al eerder stelde: dat heet minachting.
Je zou die brieven eens moeten lezen die ik soms krijg of via mails op mijn site. Zou je niet in je hoofd halen zo’n toon aan te slaan. Heb geen zin meer in deze provocatie.
I am out.
Respecteer natuurlijk ieders mening, maar het navelstaren is m.i. een eigen (PvdB) (negatieve)invulling van mijn persoonlijke visie.
Traumata moet je benoemen en verwerken. Anders kun je niet verder. Dat is gezien de steeds terugkerende identiteitsvraag een eerste vereiste. Dan pas kan de karavaan weer verder, anders schuiven we die psychotraumatische ‘hete aardappel’ weer door naar de volgende generatie……zoals onze ouders dat (onbewust)gedaan hebben door te zwijgen. Die fout moeten we niet meer maken.
(dat verzoeningsproces/reconciliation doen ze trouwens ook in Duitsland, Zuid Afrika en elders in de wereld waar volkstrauma spelen)
Wil je de toekomst positief tegemoet kunnen treden, zul je toch eerst het eigen verleden moeten kennen.
(het is ook niet eerlijk tegenover al die mensen die nog met dat onverwerkte verleden zitten te vertellen dat ze maar door moeten…).
Marion Bloem, met alle respect, een ijkpunt noemen is “jumping to conclusions”. Al haar boeken spreken juist van een voortdurende zoektocht naar haar Indisch verleden (o.a. de honden van Slipi; een echt Indisch meisje; familie van verre, etc.). Een verwerkingsproces is een verzoening met je eigen verleden. Niks anders. Er is alleen veel moed voor nodig voor het zeer indringende confrontatie-proces dat je leven op zijn kop zet. Maar daarvoor kun je, indien nodig, profesionele hulp krijgen van diverse hulporganisatie.
Het verwerkingsproces bestaat uit een aantal stappen: de belangrijkste is NL erkenning van aangedaan onrecht (de Indische Kwestie is daar helaas een goed voorbeeld van…)
Psychologiseren (‘sneeuw van gisteren’) van een discussie is de verkeerde insteek, we moeten uitgaan van de feiten.
de Indische Mythe………Ik vind dat bovenstaande vragen maar ook de antwoorden iets van sneeuw van gisteren is. Na de repatriering is Tjalie Robinson de enige die zich opgeworpen heeft als spreekbuis en referentie punt van de Indische gemeenschap. De zgn Indische intellectuele elite was te druk bezig om carriere te vervolgen in NL en was in geen velden of Indische wegen tye bekennen. Ik vind het iets te goedkoop om daar wat vage begrippen de schuld te geven, dat schuldafschuiven hou ik niet zo van. Het zijn tenslotte mensen die het doen. Ik denk dat door het boek van Marion Bloem en natuurlijk het indisch monument weer een ijkpunt voor een generatie is ontstaan.
Ik denk dat je ook als geengageerde Indo niets heb aan deze antwoorden in een multiculturele samenleving. De wereld is na de oorlog wel veranderd en daar dien je een modern antwoord op te geven. …Ik ben Indo, dus….., Dan gaat er om hoe je met je Indo-zijn omgaan en dan heb ik geen tijd om aan mijn minderwaardigheidscomplex of identificatie te denken, dat navelstaren lost zich in de uitdaging vanzelf op.
Ik vind vooruitdenken belangrijker, het Indisch perspectief……Ik vind zelf de beeldvorming belangrijker. Waar blijft het post-koloniaal debat omdat voor eens en altijd de discussie afgesloten wordt wat daar precies voor groots werd verricht. Opdat de resultaten van het debat onderdeel worden van het Nederlands collectieve bewustwording. Daar hebben ALLE generaties iets aan.
de Indische Mythe………Ik vind dat bovenstaande vragen maar ook de antwoorden iets van sneeuw van gisteren is. Na de repatriering is Tjalie Robinson de enige die zich opgeworpen heeft als spreekbuis en referentie punt van de Indische gemeenschap. De zgn Indische intellectuele elite was te druk bezig om carriere te vervolgen in NL en was in geen velden of Indische wegen tye bekennen. Ik vind het iets te goedkoop om daar wat vage begrippen de schuld te geven, dat schuldafschuiven hou ik niet zo van. Het zijn tenslotte mensen die het doen. Ik denk dat door het boek van Marion Bloem en natuurlijk het indisch monument weer een ijkpunt voor een generatie is ontstaan.
Ik denk dat je ook als geengageerde Indo niets heb aan deze antwoorden in een multiculturele samenleving. De wereld is na de oorlog wel veranderd en daar dien je een modern antwoord op te geven. …Ik ben Indo, dus….., Dan gaat er om hoe je met je Indo-zijn omgaan en dan heb ik geen tijd om aan mijn minderwaardigheidscomplex of identificatie te denken, dat navelstaren lost zich in de uitdaging vanzelf op.
Ik vind vooruitdenken belangrijker, het Indisch perspectief……Ik vind zelf de beeldvorming belangrijker. Waar blijft het post-koloniaal debat omdat voor eens en altijd de discussie afgesloten wordt wat daar precies voor groots werd verricht. Opdat de resultaten van het debat onderdeel worden van het Nederlands collectieve bewustwording. Daar hebben ALLE generaties iets aan.
Beste Wouter,
kijk in de websites:
http://mannatrio.multiply.com
http://marshalm.multiply.com
Groet,
Marshal
Beste Wouter,
kijk in de websites:
http://mannatrio.multiply.com
http://marshalm.multiply.com
Groet,
Marshal
N.a.v. reacties over dit onderwerp op mijn prive-adres i.p.v. op I4E merk ik hoe confronterend blijkbaar mijn probleemanalyse nog voor sommigen is.
Het illustreert maar weer eens de diepe Indische gespletenheid a.g.v. 300 jaar koloniale segregatie in onze voormalige gelaagde samenleving….
N.a.v. reacties over dit onderwerp op mijn prive-adres i.p.v. op I4E merk ik hoe confronterend blijkbaar mijn probleemanalyse nog voor sommigen is.
Het illustreert maar weer eens de diepe Indische gespletenheid a.g.v. 300 jaar koloniale segregatie in onze voormalige gelaagde samenleving….
Dank, Albert. Het blijft natuurlijk een persoonlijke visie. Het heeft me nl. altijd verbaasd dat die onderlinge verdeeldheid de Indische gemeenschap zo uiteen heeft gespeeld. Juist op die belangrijke plaatsen en momenten van haar bestaan in NL; denk maar aan het IP als gesprekspartner van de regering met al die grote (militaire) ego’s; denk aan het vml.Indisch Huis waar directie en bestuur met de ruggen naar elkaar stonden in de discussie over subsidiegelden; denk aan de oprichting van een toenmalige politieke partij; denk aan het ontbreken van draagvlak en beleid in diverse gremia en (civiele)organisaties, etc.etc. Let wel, juist op die (politiek) cruciale momenten…..
Daar moet meer achterzitten, dan slechts een individuele actor of toevalstreffer, maar bv. meer massieve, collectieve psychologische en sociale traumata, diepsnijdend door alle lagen van onze Indische spekkoek-samenleving: dat is althans mijn analyse. Hoop met dit stukje een beetje bewustwording op te starten, anders heeft de nieuwe generatie er nog niets aan…
Hallo Wouter, mooie pikirans.