Door Albert van Prehn.

Het is in ons leven soms heel raar zoals dingen kunnen gaan. Ik geloof dan ook niet echt in toeval.
Als je de zaken gaat analyseren en je je dan afvraagt, hoe een en ander zo wonderlijk tot stand is gekomen, dan ga je echt geloven in een voorbestemming.
Zaken lijken per toeval te gaan maar met een beetje diepere ingang ga je toch heel veel ontdekken en merk je ook dat jouw eigen leventje niet echt van toevalligheden aan elkaar hangt of in elkaar zit.
Neem mijzelf, geboren in Indonesie, nooit vermoedende dat je ooit door omstandigheden hier in Europa terecht zou komen,(INDO) nooit vermoedende dat je uit al die miljarden mensen juist die ene vrouw zover van jouw geboorte plaats en land moet ontmoeten, daarmee trouwt en jouw nageslacht krijgt.
Nooit gedacht dat ik ervan zou gaan scheiden en weer met iemand gaat leven waar je altijd al goede contacten heb gehad, maar nooit enige idee hebt gehad om ermee samen te leven. De omstandigheden waren van dien aard dat het wel erg toevallig lijkt, om dan via een heel verrassende weg weer een relatie aan te gaan?
Je ontmoet elkander eerder, verliest elkaar uit het oog en dan ben je ineens weer met elkaar verbonden, zo kan het gaan in het leven.
Ik heb als jongeman er nooit bij stilgestaan dat ik ooit actief zou zijn voor het Indische gebeuren.

Eigenlijk was ik net als andere jongelui meer met mijn eigen leventje bezig dan dat van mijn afkomst, mijn ouders en mijn soortgenoten.
Ik had het te druk met de wereld ontdekken, mijn mogelijkheden af te tasten, mij een plaatsje te veroveren in deze maatschappij met gezinnetje en carrire.

De eerste signalen kwamen over internet en mijn identiteits gevoel werd aangewakkerd doordat mijn ex. In een keer zich zonder reden afkeerde tegen mijn afkomst. Dat kwam omdat zij via de chat een min of meer racistisch figuur tegenkwam die het gras groener voorspelde dan het was. Maar dat is een ander lang verhaal.

Het heeft mij toen pijnlijk bewust gemaakt van de kwetsbaarheid van mijn identiteit en de onbewuste eigen, ik, identiteit. Had mij nimmer voorheen druk gemaakt met een identiteit die anders was in dit land dan die van de oorspronkelijke bewoners. Wel merkte ik ook aan mijn eigen kinderen dat zij niet echt waren zoals de blonde en blanke oorspronkelijke volbloedjes in dit land.

Dat kwam doordat de instroom van buitenlandse culturen heftiger werd en men verschil ging maken in de etnische afkomst. Voordat Wilders er was, was er in de beginperiode meer discriminatie in openheid dan nu, nu wordt alles onder het mom van acceptatie stilgezwegen.

Mijn kinderen waren niet echt Indisch maar ze hadden wel een mix, niet duidelijk zichtbaar maar werden wel onder de categorie buitenlanders geplaatst in de samenleving.
Ik heb mij altijd al afgevraagd hoe dat men kon zien, is het een gevoelsmatige kwestie en zenden wij als soort en groep onbewust een signaal uit van ik hoor ergens anders bij? Of jij hoort ergens anders bij al ben je een mix en driekwart, ja misschien wel een tiende anders van bloed?

Ik ben zelf ook een mix en mijn ex was volbloed.
Zoals gezegd ga je internet op en komt dan een site tegen waar je in eerste instantie niets mee hebt, je bent wel bewuster Indisch door de recente ervaringen maar niet alszodanig dat je je er ook in gaat verdiepen.

Langzamerhand begin je te beseffen dat je hier niet vrijwillig bent terechtgekomen en gaat de geschiedenis van jouw ouders opzoeken, je wordt wat nieuwsgieriger naar hun afkomst en geschiedenis en dan kom je heel veel leed en onrecht tegen.

Het onrecht is niet alleen in Indonesi maar vond ook plaats hier in dit land waar wij van aangenomen hadden dat dit land onze beschermheer zou zijn en ons als Indische Nederlanders als broeders zou opnemen. De ontdekking die ik deed was schokkend, mijn ouders ondervonden heel veel onrecht.

Dan wordt je wakker en gaat verder zoeken en ontdekken. Je voelt de tranen en herinnert je de frustraties en het verdriet en de machtloosheid van jouw ouders en gaat beseffen wat voor offers zij zich hebben moeten getroosten om ons als hun kinderen hier een volwaardig leven te geven.

Zoals gezegd internet is een bron van informatie en al gauw kwam ik met het ICM in aanraking.
In den beginne was het niet echt iets waar ik de binding mee had, maar langzamerhand begon ik te ontdekken dat aan de andere kant van de lijn iemand bezig was met juist hetgeen waar ik onbewust naar op zoek was.

De man achter het ICM is verder dan ik ben en zijn doorzettingsvermogen begon ik al gauw zeer te waarderen.

Ik merkte wat ik nu ook merk als je echt actief bent voor de Indische zaak, de ondankbaarheid, de bespotting, de jaloezie,de tegen werking JUIST binnen onze gemeenschap waarvan je juist zou zeggen door alle gemeenschappelijke ervaringen, dat je steun zou krijgen. Het tegendeel is waar, maar tegelijkertijd zie je ook vele waarderingsuitingen.

Het ICM is nu een deel van mij en ik heb bewondering voor de man wiens energie onuitputtelijk lijkt en tegen wil en dank een idealist blijkt te zijn. Zeker als het om onze Indische gemeenschap, zusterschap en broederschap gaat.
De idealist tegen wil en dank.

Mijn vriend en brother in arms: Ferry Schwab.