Door Albert van Prehn.

Het was zover de manifestatie te den Haag op het plein voor het parlementsgebouw van de tweede kamer. Vooraf is er op internet veelvuldig reclame gemaakt, helaas was dit niet het geval in de diverse dagbladen. Wat juist een grote demonstratie van eendracht moest zijn was slecht een klein hoopje zielige die hards, met het hart op de juiste Indische plaats.

Het was meer een Nederlandse aangelegenheid dan dat je echte Indos aanwezig zag. Het aantal blanke Indische Nederlanders waren meer vertegenwoordigd in mijn ogen en voeren de eigenlijke campagne.

Is het dan geen Indische gelegenheid vraag ik mij af bij het aanschouwen van de aanwezigen die ondanks de lange sta tijden en de toenemende kou volharden met aanwezig zijn.
Ik denk als de woorden worden gesproken met verwijzing naar onze voorouders, aan mijn eigen pa en ma, en vooral aan de ellende die zij met hun kroost om de veiligheid en een goede toekomst te waarborgen, hebben moeten offeren.

Ik kan niet begrijpen dat er niet meerdere van mijn generatie en die van de tweede en derde, aanwezig willen en konden zijn.
Met een schrijfgenoot, Wouter Pieplenbosch, praatte ik over de zin en wij beiden hielden ons maar aan een ding vast en dat was de solidariteit met de aanwezigen.

Dan waren er de sprekers en alras was het geheel een bijna professioneel gebeuren.
Ik zeg bijna, want van organiseren hebben de IPrs geen Hollandse kaas gegeten want er ontbrak aan een paar essentile zaken zoals een stroomvoorziening voldoende voor het gebeuren op het toneel en een backline voor de aanwezige artiesten. Verder kon met een beetje betere voorbereiding in iedere Haagse krant wel een kleine advertentie worden geplaats met de oproep aan iedereen om het gebeuren bij te wonen.
Al met al geen manifestatie waar een politicus van onder de indruk zal geraken, desondanks heb ik begrepen dat er wel officile toezeggingen zijn gedaan.

De spandoeken met teksten die zijn opgehangen op een amateuristische wijze vertellen ieder voorbijganger over het onrecht ons, de Indische gemeenschap aangedaan. Of het indruk maakte? Ik weet het niet.
Het was klein van formaat en vanuit de kamers van het parlementsgebouw kon je het denk ik niet eens lezen. En paar buitenlandse landgenoten van Arabische afkomst loopt even voorbij en blijf wonderlijk genoeg staan en applaudisseert na iedere toespraak.
Vreemd genoeg waren zij er meer bij betrokken dan menige Indo die liever te indolent was om erbij te zijn.

Ik praat over diegenen die ervan geweten hebben en dat moeten er best heel veel zijn geweest. Ze hadden er voldoende informatie over ontvangen.
Om maar een schets te maken van hoe wij zijn.
Ik liep een caf binnen om wat te drinken, daar zat een Indisch gezelschap afzijdig te kijken naar wat gebeurde op het plein, men zag mij ervan af komen en slaat mij gade vanaf mijn komst van het plein totdat ik beleefdheidhalve een groet deed richting het gezelschap.
De blikken die ik ontving spreken boekdelen, zo van hoe durf je ons te groeten ik wil niet bij jullie horen en jullie zijn echte indos. Een stelling die helaas HEEL veel van onze gemeenschap mensen in zich dragen. Malu, males, en sombong, je eigen identiteit verloochenend.
Ik werd er diep door getroffen en van uit een barkuk sloeg ik het gevolg gade, die gingen na het nuttigen van hun bestelling huiswaarts en richting het plein kijkend alsof daar een demonstratie van afvalligen plaatsvond.
De moed zinkt mij in de schoenen als ik deze mensen en gemeenschapsgenoten zie, ik als tweede generatie vanwie je eigenlijk zou zeggen dat ik er verder van af sta, die solidair wil zijn en kan voelen.
Soms denk ik bij mezelf, waar doe je het voor? Stel dat je wat bereikt ermee, wie dien je dan?
Dat soort indos die er ongetwijfeld ook van kunnen profiteren?

Neen, ik denk puur aan mijn ouders en de eer en respect die ik hun wil tonen, ook nu ze er niet meer zijn. Het was niet altijd koek en ei thuis met ouders die met een trauma moesten verdergaan en hun kroost volwassen zien te krijgen. Juist daarom stond ik hier, niet alleen als muzikant maar ook als Indische Jongen. Niet om de provocaties, niet om te schreeuwen, niet om te eisen, maar om het onrecht van wat mijn ouders is aangedaan, simpel omdat zij in de ex-kolonie zijn geboren waar men in dit land geen behoefte aan heeft om daaraan herinnerd te worden.

Van mijn mede muzikanten collegas heb ik er geen een gezien uit het Haagse gebeuren. Niet eentje die de moeite heeft genomen om erbij te zijn. Ze willen wel de aandacht, het applaus, de adoratie misschien van het INDISCHE publiek hebben maar als het erop aan komt om JUIST onze gemeenschap die hun aanzien heeft gegeven en nog steunt, moreel bij te staan, laten ze verstek gaan. Ik zou mijn gezicht niet meer in mijn gemeenschap op de bhne publiekelijk durven te vertonen zonder schaamte gevoel. Ik had er een koude dag voor over, een reis naar den haag en een bijdrage in een gemproviseerd geheel te leveren.
In mijn ogen verdien je het niet om INDO muzikant te zijn, je hebt mij vreselijk teleurgesteld. Juist als artiest of publiekelijk hoor je er te staan, al is het om jouw INDO publiek moreel een hart onder hun riem te steken. Zwak, Uiterst ZWAK.
Waar bleven jullie collegas en gemeenschapgenoten die ervan wisten? Zeker zij die op een steenworp afstand van het gebeuren wonen.
Waar zijn jullie als het erop aankomt? Schaamte om erbij te horen, lafheid om jouw eigen soort te ondersteunen, bang dat je niet als volle Hollander wordt aangezien met je Aziatische uiterlijk?
Er waren heel veel blanke indos met Europees uiterlijk, waarom kunnen zij zich WEL inzetten en mee voelen?

Ik ben er trots op erbij geweest te zijn, het was vermoeiend, koud en de dag duurde lang.Ik heb niet veel begrepen als tweede generatie kind, maar ik stond er wel en met mij ook anderen.
Ik heb er een ere medaille van overgehouden, namelijk de innerlijke overtuiging dat ik het voor PA en MA, en Omas en Tantes/Ooms heb gedaan door wiens opoffering ik hier heb mogen staan in dit koude land.
Hoe Indisch ben je van afkomst?
Vraag het jezelf eens af.
Kun je er geen antwoord op vinden, spreek in het vervolg met jezelf af dat je NOOIT meer je zelf INDO noemt. Want een Indo is in mijn ogen iemand met moed en doorzetting, zoals mijn ouders en hun generatie zijn geweest, en niet zon slap aftreksel die zich schuil houdt in de afwezigheid.

Albert van Prehn (ICM Moderator) 29 oktober 2009