si Jim uit Bandung, verzorgd al geruime tijd het nieuws vanuit Indonesia voor ons. Onlangs ontvingen wij een zeer verontrustend bericht van zijn vrouw, Vosye, Jim lag in het ziekenhuis, hij leed aan dengue fever (knokkelkoorts). Wij zijn heel blij en dankbaar dat hij er weer bovenop is, en terug in ons midden.

Hallo lieve allemaal,
‘k ben weer boven Jan,eh Jim. Pijnlijke geschiedenis hoor zo’n dengue-koortsgebeuren. Al twee keer gehad. Maar goed, ‘k ben ontslagen uit het “Bungsu-ziekenhuis”. Een heel heus antiek ziekenhuis van het Leger des Heils. Ooit werd de eerste steen gelegd door Gouverneur-Generaal Jhr. M de Graeff, in 1930 gelegd. Het heeft wel wat zo’n ziekenuis. Ik lag in een kamer op de vip-afdeling. Drie keer per dag warm eten (hoofdgerecht ‘bubur’), twee keer per dag beverages met snacks en a/c, koelkast, waterdispencer, e.a. vipdingens en lieve zustertjes (een was echt een beetje sombong). Maar je kunt maar beter niet in een ziekenhuis liggen. Wel lastig hoor, ik lag hele dagen aan een infuusbotol, vooral als je wilt plassen of iets anders. Dus dan maar eigen initiatief en met de infuusbotol naar het toilet (ook op de kamer aanwezig) gesjokt. Wel lastig als je maar een hand hebt en je wilt tjebokken. Maar het is allemaal toch gelukt hoor. Als militair leer je wel om onder moeilijke omstandigheden te improviseren. Uiteraard kwamen deze subversieve acties mij op een reprimande te staan van die sombonge zuster. Ja, je moet toch wat als je urinefles vol zit.
Wat ? Ja, ik kan toch niet in mijn bed gaan zitten ngompollen ?
Gelukkig kreeg ik naast de reguliere obats van de dokter (geneesvrouw directrice Prawati) van Vosye (mijn halve trouwboek) stiekum snel trombocytaanmakende jamu’s (op basis van jambu’s) toegediend. Dus de ‘regelneven-manier’ en vaak effectiever. Mijn trombocyt-nivo was n.l. fors aan het zakken (een van de symptomen van deze aandoening).

Wel, gelukkig ben ik weer thuis. “Eigen tungku is emas waard.”(eigen haard is goud waard). Dus ik weer senang, met Vosye en de hondjes en de goudvisjes. He, he.
Ik heb ook gauw een dvd van Michael Jackson in de warung video gehaald. Kost hier minder dan een halve Euro. Wat ? Ja, natuurlijk is het een gekopieerde versie. De echte zijn moeilijk te verkrijgen, moet ik helemaal naar de BSM(Bandung Super Mal) en dat op m’n nog wiebelende pootjes, dan wil je me toch zeker niet aandoen ?
Ja, alle Indonesische tv-zenders zonden eergisteren de hele dagafgestemd op het “Staples Center” En ongelooflijk hoeveel fans MJ ook hier in Indonesie heeft en hem zelfs vlekkeloos kunnen immiteren (inclusief zijn moonwalk-shuffle). En ja veel vrouwen hier hebben de zelfde neiging als MJ. Ze willen er allemaal wit uitzien. Dus de cosmeticaspulletjes om een blanke(re) huid te krijgen, zijn hier niet aan te slepen. Daarvoor worden zelfs in de reclamespotjes gemanipuleerd met overbelichtingseffecten. Ze denken zeker dat ik op mijn achterhoofd gevallen ben, dat ik dat niet in de smiezen heb. Nou cukup maar ja. Nogmaals atur nuhun(bedankt in het Soendanees) voor jullie medeleven en tot schrijfs maar weer en blijf ook allemaal gezond ja, lieve mensen.