Verslag van de familie Pinchetti. klik op afb. voor vergr. – Zij ontmoetten begin maart een paar Indonesische heren in Den Helder, die behoorden tot de bemanning van het korvet Frans Kaisiepo 368. Twee leden van de familie P. zijn zelf ook oud marinemannen dus “de boot was meteen aan”.
Peter : “ik had die twee zondag ontmoet en ze uitgenodigd, heel vriendelijke en gezellige lui. Beiden hebben ze de rang “Serko” wat “Sersan Kepala” betekend, en vergelijkbaar is met Sergeant-majoor bij ons. Ze voelden zich meteen thuis, lieten meteen foto`s zien van hun gezinnen met kleine anaks. Ik heb nasi goreng Djawa gemaakt met ajam bakar, krupuk Bali en lalap ketimun, ze hebben zich volgepropt samp legh. Na eten gezellig verhalen verteld over Soerabaja en omstreken, vooral de ingrijpende wijzigingen van de huizen/straat- en nieuw aangelegde bouwprojecten. hoe en waar ze wonen met hun gezinnen etc. sinds 
de jaren `60 tot nu. Toen ze mijn gitaar zagen staan vroegen ze of ik wat wilde spelen, ik zei ok, als jullie zingen! Nou, dat gebeurde, van bengawan Solo tot…. onvoorstelbaar.. het gehele lied “Ik hou van Holland” met refrein, en perfect de gehele tekst daarvan (welke wij niet eens kenden!!!!), het klonk ook hl grappig met dat accent “Djowo Kunh”.
Juud: “Adoeh ik ben moe ik, we hebben al drie dagen kumpulan gehouden met die indonesische marine. Gelachen dat we hadden en, ze hadden gemasak met Rick samen, afgewassen , gegeten , gesnoep, ze voelden zich hier zo thuis dat ik maar had gezegd haal 
zelf maar drank uit de koelkast als je dorst heb, maar meestal vragen ze om een glas air. En het mooiste van alles ik had vroeger een 3 op mijn rapport voor bahasa …..ik heb het nu volgens hun opgehaald tot een zeven”.
Afgelopen vrijdag 10 april was er een afscheidsparty, zaterdag vertrok het korvet richting Indonesia.
Barbara: “Onze vrienden stonden al te wachten. Het schip was versierd en voorzien van een grote partytent. Eigenlijk hadden we gedacht dat het een klein feestje zou worden. Tot onze verbazing werden er 200 gasten verwacht, van familie en vrienden tot zelfs de Indonesische Ambassadeur. Na de benodigde officile toespraken kon het feest beginnen. De muziek werd verzorgd door de 
scheepsband. Deze jongens hebben 2 weken druk geoefend om hun muzikale talent ten gehore te brengen. Het ging af en toe ook een beetje vals maar dat mocht de pret niet drukken. De bezetting bestond van matroos tot officier, allemaal even enthousiast. Tussendoor kon worden genoten van een heerlijk Indonesisch buffet “.
Rick: “Nog ff nagenieten van de afgelopen dagen. Ik heb onzettend
gelachen en genoten..keek met verwondering om mij heen..Ik zag twee culturen die soms in botsing met elkaar kwamen en toch, het bleef echt relaxed…Het buffet was uitstekend en normaal laat ik mijn Hollandse genen spreken bij het opscheppen…hoef echt niet lekker te zijn, als het maar veel is tog…maar om een of andere vage reden, begon de Indische bescheidenheid te spreken…of was het de schuld van het slappe plastic bordje…Ik schepte een paar mooie grote brokken lontong op het bordje en deze boog door en floep..meer dan de helft vloog terug op de grote stapel in de bak…Loh…hoe tog…Ondertussen werd ik door de rij gedwongen door te lopen…dan maar andere truc…hand onder het bordje, maar ook hier greep de voorzienigheid in, ik schepte wat Opor op en djang kriek.. panas.. verschoof het bord en weer floep…meer dan de helft van de kip sprong terug in de bak… Mhhh… de genen van grootmoeders kant begonnen te spreken. Ik hoorde haar fluisteren. Sukur jong, djangan rakus.. op naar de Udang goreng…ook hier bleken die dingen spontaan terug te vliegen in de bak…
Daarna barste het feest los…de scheepsband zette in en inplaats van de geijkte Terang Bulang en Ole Sio…Hard-Rock..in het behasa en 
de nadruk lag op HARD…Met weemoed dacht ik terug aan de tijd dat ik zelf in z’n band speelde..niet mooi, maar keihard…geef nks, als geef maar geluid tog…Ik luisterde naar de moderne Indonesische muziek en begreep, dat ook daar de tijd niet had stil gestaan..
Ik proefde een Arabische, Indiaanse invloed..waar was de krontjong en het subtiele spel gebleven?… Langzaam kroop het naar 22.00 uur en men begon de spullen op te ruimen…en volgens goed Indisch gebruik, werd het tijd voor een bungkus. Dus op jacht naar de schat. De garnalen waren verdwenen..sommige hadden die waarschijnlijk gebruik als tanden stoker en het enige wat was blijven staan, was een zeer kleine pan met Nasi Goreng.
De volgende dag een wandeling en op een of andere manier trok het schip als een magneet…en opeens stonden we er weer op de kade. Afscheid en uitzwaaien..En ja het klopt, ik heb de voor en achter spring los gegooid, de laatste trossen die het schip verbonden met de Hollandse bodem, een symbolische daad…We kregen een Indonesisch vlaggetje in onze handen gedrukt. Met verwondering keek ik er naar..deze vlag, verdreef ons van een bodem die mijn voorouders lief hadden en ik stond er mee te zwaaien net zoals Juud en Peet.. Als iemand dit 40 jaar geleden voorspeld had… De tijd maakt je mild en nu besef je, dat je maar een kiezeltje bent in het grote geheel van het spel der macht..andere belangen waren belangrijker dan die van jou of je groep…”.
...................
Indisch4ever 
Ik heb een gedeelte van het bezoek bij Judy en Peter thuis mogen meemaken.Het waren hele leuke Indonesische marine mensen.Ik sta ook nog links op de bovenste foto.
Arek Suroboyo
Gelukkig maar dat mijn oude heer toen mij had verboden om naar de A.A.L in Surabaya te gaan in navolging van mijn klasgenoten die naar A.M.N in Magelang gingen.
Of ik langs de screening kom is een andere verhaal.
Mijn oude heer zeide toen al (40 jr geleden )dat het armoe troef was bij het leger , tot “verdriet’ van zijn jongste broer , toen officier-intructeur bij de A.A.L.
Hij was 1 van de afgestudeerde ALRI officier uit K.I.M Den Helder .
De oude hap van 1950-1951.
Bovenstaande klopt Sigeblek, die 5,7 jut is tijdelijke salarisverhoging vanwege uitzending 4 maanden europa-toelage. dit heeft Maryanta bevestigd vandaag na telefoongesprek uit Malaga. Normaal krijgen ze nu ca. 2,8 jut./mnd., ongeveer 200 eu., en thuis krijgen ze geen jatah of uang beras, alleen de laagste inkomens van de ongegradueerden krijgen een guni beras per maand als ze een gezin hebben. Wist je dat ze ruim 300eu. moeten betalen om in dienst te mogen komen, en als ze willen trouwen, dan moeten ze hun a.s. vrouw aan de commander voorstellen, en die stuurt haar naar de militaire arts om te laten onderzoeken of ze nog perawan (maagd) is. Zoniet, dan wordt de betrokken militair de keus gesteld: toch trouwen.. gn promotie`s of bevorderingen meer wegens oneer van het Alri statement, hij mag dan tevens niet wonen in militaire wijken – niet trouwen… alle promotie`s en bevorderingen gaan door evenzo bewoning van dienstwoning.(uitgeselecteerde woonwijken).. toch heel anders als bij ons.
Het bedrag van 5,7 jut (380 eurie) is waarschijnlijk de gaji pokok(basis salaris) .
Moet zijn, NIET de basissalaris.
Sorry.
Het bedrag van 5,7 jut (380 eurie) is waarschijnlijk de gaji pokok(basis salaris) .
De inkomenhoogte van TNI AL-(dus ook v.d ABRI) was in 2007 :
Matr 2de kls Rp 1067.200
Matr.1ste klas RP.1100.500
Praka (Prajurit kepala) Rp.1170.400
Korporaals ——————-
De Sergeanten :
Serda =Sersan Dua Rp 1416.900
SerTu = Sersan satu Rp 1461.200
Serka =Sersan Kepala Rp 1506.900
Serma =Sersan Major Rp 1554.000
————————————–
Een Luit.Kol krijgt Rp 2,154,300
een Kolonel Rp 2,221,700
Bron : ergens gejiplakt.
Uiteraard dit zijn waarschijnlijk basis salarissen.
Moet je maar gaan vergelijken met een Nederlandse kapitein (Kolonel).
Nu is het duidelijk.
70 eurie permaand is ook zakgeld , trouwens aan boord krijg jij gratis kost en inwoning.
Maar ya , veel is het niet , als je voor Febo kroket al 1,40 eurie moet betalen .
Take home pay van bijna Rp.5,7 jut(juta=miljoen) voor een SerKa is redelijk .
Krijg hij ook jatah of uang beras ?
En woont hij ook in een Asrama Bintara ?
Want dat kan ook een verschil maken .
PS : een net afgestudeerde Drs of Insinjur (Ir) krijgen niet eens zoveel.
380,00 per maand? Dat is, volgens mij, een heel goed salaris, voor Indonesische begrippen.
Om misverstand te voorkomen,…… Serka Maryanta vertelde mij dat zij van hun totale inkomen, omgerekend ca. 380 euro p/m.(aan hun vrouw uitgekeerd)zij (serka`s)daarvan 70 euro per maand aan boord uitbetaald krijgen wanneer ze in het buitenland zitten.En daarmee moet hij het de hele maand doen. (Omgerekend is 70 euro ca. 1 miljoen rupia, 1 euro is volgens hem 15.000 rupia.) En gezien de prijzen-situatie in Nederland is dat dus bitter weinig om te besteden en de hele maand mee rond te moeten komen.
70 euri salaris per maand voor een Serka ?
Ik denk dat het gaji pokok is .
Wat zal een Serma (Sersan mayor) dan verdienen ?
90 0f 100 euri ?
Ja mensen, het was een onvergetelijke tijd geweest. Ik heb nooit verwacht dat deze generatie jonge mensen zo uitzonderlijk verandert is qua opvattingen, mentaliteit, normen en waarden. Je kan wel zeggen bijna geheel westers gorienteerd. Ze waren zo blij met alles wat je voor ze deed en gaf, toen ze de tassen vol kleertjes en speelgoed voor hun kinderen kregen sprongen de tranen ze in de ogen en ze wisten niet hoe ze daarvoor moesten bedanken, kasian wel die lui, zelf konden ze bijna niets kopen van de 70-euro die ze per maand als inkomen hadden. We hebben ze ook voor hun vrouwen allerhande lekkers en vooral koffie!! meegegeven. Koffie is daar onbetaalbaar, wat ze zich kunnen permitteren is “koffie belaaster”, die bestaat voor 70% uit djagung poeder vermengd met 30% echte koffie. Toen ik ze elk nog een windbuks gaf om daar te kunnen jagen, gingen ze helemaal uit hun dak!, deze buksen stonden al jaren op zolder en ik doe daar niets meer mee.Het afscheid in Vlissingen was ook zeer ontroerend geweest, we werden omhelst en ze begonnen echt te janken, de tranen biggelden langs hun wangen. Ook de commander kwam naar me toe en bedankte mij dat we zo gastvrij waren voor zijn bemanningsleden.
Inderdaad jammer dat het weer voorbij is, we hebben onvergeetlijke dagen gehad met die drie gezellige marine jongens.Ik zelf kan nog steeds geen potjoh dansen wil niet lukken……. Nog een telefoontje van een van de vrouwen uit Indonesia gekregen, om ons te bedanken voor onze gastvrijheid die hun mannen hebben mogen ontvangen. En wie weet als ik ooit weer naar Indonesia gaat ,dan wordt die zeven wel een negen….
Jammer dat ze er niet zijn met de pasar malam in Den Helder. Ik wist niet dat potjoh potjoh zo leuk was…. Hadden ze mooi het voortouw kunnen nemen! Kan niet wachten om ze ooit te bezoeken in Surabaya.
Hardstikke leuk dit verslag. Ik heb ze zelfs zien lopen in Den Helder.
Groeten
Han
Mooi verhaal , leuk voor de TNI A.L
Hoop dat ze de volgende korvetten in licentie kunnen bouwen in Surabaya.