Louis Doppert vertelt:
Na verloop van tijd telde ons kamp nog geen tweehonderd bewoners. De reden is mij niet bekend, maar op een dag moesten wij allen verhuizen van de mistroostige loods naar het dicht bij gelegen voormalige administrateurs huis van de suiker onderneming Poendoeng.
Wij haveloos geklede kampbewoners zochten met onze kongsie genoten een geschikte slaapplaats in het magnifieke landhuis. Mijn kongsie was inmiddels gereduceerd tot twee personen, Maut Domingus en ik.