** De stoet aan bijfiguren die in deze vlotvertelde roman aan de lezer voorbijtrekt, maakt het soms moeilijk de draad van het verhaal vast te houden. Die vlotte verhaaltrant kan helaas niet verhullen dat de schrijfster deze keer eigenlijk niet zoveel van wezenlijk belang te vertellen lijkt te hebben.
** Een prachtige uitnodigende kaft, alleen al op uiterlijk zou je dit boek al moeten kopen, een verhaal dat je raakt en met een enorme vaart geschreven.
** …..ongevraagde lessen over dementie – Grappig is hoe Benjamin voor zijn rijexamen probeert te leren. Interessant is de uitleg over de functie van een selamatan. Maar ongeloofwaardig is het aantal zich herhalende verhaalwendingen: de karakters die homoseksueel blijken te zijn – en dan weer niet – of last blijken te hebben van hun geheugen volgen elkaar in sneltreinvaart op. Vertrouwt Keuls niet op het verstand van haar lezers? Kirsten Vos
** Ik vind het boek in een woord geweldig. Yvonne schrijft beeldend. Bijna alles waar Yvonne over schreef, kon ik zo voor me zien. Meestal vind ik boeken met meerdere personen niet fijn om te lezen. Maar in Benjamins bruid, had ik daar geen last van. De mensen boeiden me en ik bleef met heel mijn hoofd en hart in het verhaal.
** Op de flap staat dat het boek een ode is aan artistieke en creatieve geesten. Zo kun je het ook zien, al die gekkigheid. Yvonne Keuls rijgt het allemaal met vlotte pen aan elkaar. O, ja, die bruid uit de titel is Dolores zelf. Ik kan er ook niks aan doen. Maar ja, schrijven kan ze wel, die Yvonne Keuls, dus daardoor blijf je het pikken en lees je het boek toch uit!