Ingezonden door Ted Hartman  deel 1 — deel 2

Mede als eerbetoon aan mijn ouders, en grootouders,  blijf ik mij aktief inzetten voor Eer- en Rechtsherstel, die ik met de algehele Indische Gemeenschap nog hoop te beleven dat wij dat van de Nederlandse Regering krijgen met hulp van een flink politiek draagvlak !!!

Onze eerste tijd in Negeri Belanda van 1946 tot 1949 verliep niet zo “kil” als voor andere repatrianten. Als een van de eersten uit Indië
, werden we in het paleis van de Koningin Moeder aan het Lange Voorhout in Den Haag ondergebracht, waar wij als jongelui, een goede behandeling kregen van de (ook jonge) verpleegkundigen of hulpen in het huishouden, die ons wegwijs maakten in de stad en badplaats Scheveningen etc. We kwamen op de overbruggings HBS, nadat we bij een Hollandse brigadier van Politie en z’n gezin inwoning kregen. Tegen de verwachting van dit gezin in, kregen we later verderop zowaar een eigen hele etage toebedeeld! Zij misten daardoor natuurlijk de kamerhuur. Maar ja, het was eigenlijk van korte duur, deze Hollandse opvang in ons geval, omdat m’n vader voor z’n werk weer terug kon in 1949 en wij automatisch volgden.

Ik zal vervolgen met onze terugkeer naar Indi in 1949, toen de overdracht in volle gang was, mt politionele akties, Ronde Tafel Conferentie, Linggadjati, etc.etc. en in 1951 de ondertekening van de  afstand van de kolonie door Koningin Juliana, terwijl voor ons het leven in Batavia gewoon doorging totdat het Jakarta werd en alles in het Indonesisch moest worden getransformeerd. Wel vreemd, maar zo ontstond later, na de grote trek naar Holland, die duurde tot 1960, onze Geuzennaam: Indo’s – In Nederland door (de) Overdracht. Zelf ben ik, na het overlijden van m’n vader, in 1954 met een jongere broer naar Australi gegaan.

M’n oudere broer was afgestudeerd aan de Politieschool in Soekaboemi en heeft nog een paar jaar als Inspecteur van Politie gefunctioneerd. Maar als Belanda, gn Indonesir zijnde, moest hij weg bij de “Polisi” en ging de handel in, Harmsen, Verwey en Dunlop. Wel grappig omdat in die wereld nog velen dachten dat hij van de politie was, hetgeen goed van pas kwam toen hij voor z’n job vele onbetaalde rekeningen kon innen! In 1959 moest hij echter met z’n gezinnetje noodgedwongen terug richting Holland, dit keer vanwege de NieuwGuinea kwestie. Zoals het lot kan lopen voor hem, werd hij na een moeilijke aanloopperiode in Holland, in 1960 zowaar naar NieuwGuinea uitgezonden.

In Australi was m’n jongere broer inmiddels met de girl-next-door getrouwd. En ik met de “handschoen” verloofd met een Indisch meisje in Holland, zij mocht Australi niet binnen vanwege de toen nog heersende White-Australia politiek. In 1961 ging ik dus ook maar terug naar Holland voor de verkering, die echter op niets uitliep. Een prachtige kans om ook naar NieuwGuinea op kort-verband-basis te gaan, heb ik met beide handen aangegrepen, ook al wist je dat het eventueel tijdelijk was. Maar ik kon bij m’n broer komen die er al een jaar zat. Inderdaad moest Nederland in hetzelfde jaar ook dat laatste deel van Indonesi aan Soekarno teruggeven. Dus weer vielen we op Holland terug.
wordt vervolgd….