quote :

11 januari 1942. Japanse troepen vallen de Gordel van Smaragd binnen. Met man en macht proberen soldaten van het K.N.I.L. (Koninklijk Nederlands-Indisch Leger) zich staande te houden tegenover de bondgenoot van Duitsland. We woonden in Kota Radja*, op Sumatra. Vrouwen en kinderen werden in vrachtwagens geladen en uit veiligheidsoverwegingen naar een kamp gebracht, de mannen bleven achter. Aan het woord is Piet.  Ondanks zijn blanke gelaatskleur en lichte ogen verraadt het rimpelloze ronde gezicht met fijne trekken zijn Indische achtergrond. Hij gaat verder ik weet nog dat mijn vader zei tot morgen of overmorgen niet wetend dat dit de laatste keer was dat we elkaar zouden zien. Mijn moeder, vier broertjes, zusjes en ik vertrokken naar de vooralsnog veilige hoofdstad Medan. Mijn vader werd als gewoon burger gemobiliseerd tot stadswacht. Na vele omzwervingen in de stad valt het vaderloze gezin toch in handen van de Japanners.

Dick. Mooi getaand gezicht en ondanks zijn 74 jaar ogen zo levendig als die van een jochie. Vooral als hij spreekt over zijn tijd in Nieuw Guinea. Het is zon 54 jaar geleden. Ik werd gekeurd voor militaire dienst. Ik was jong, sterk, ze konden me goed gebruiken. Tegen de dienstdoende kapitein zei ik dat ik graag naar Nieuw Guinea wilde.