De Volkskrant van 13 juli 2007 heeft een paginagroot interview met Jean Ruff-O’Herne. Geregistreerde VK-abonnees kunnen het openen op deze link.

quote 1
Ze is al 84 jaar oud. Een leeftijd waarop ze rustig in de tuin van haar huis in de Australische stad Adelaide in de zon zou moeten zitten, of met haar kleinkinderen spelen. Maar voor de Nederlandse Jan Ruff OHerne telt dat niet.
Ze was in de Tweede Wereldoorlog troostmeisje in Indonesi, voor het gerief van Japanse soldaten. Ze voert tot op de dag van vandaag verbeten actie voor excuses van de Japanners. Ik zet me in voor de bescherming van vrouwen in oorlogen. Wat ik heb meegemaakt, mag nooit meer gebeuren.
Eerder dit jaar beleefde de vriendelijke, rustige vrouw haar grootste succes in de strijd voor eerherstel. Ze mocht getuigen voor een commissie van het Amerikaanse Congres in Washington. Ik wist niet wat ik hoorde, toen me werd gevraagd of ik naar Washington wilde komen, vertelt Ruff in Adelaide. Natuurlijk ga ik, zei ik meteen. Want dit is het hoogtepunt van al het werk dat ik de afgelopen vijftien jaar heb verzet om gerechtigheid te krijgen voor de troostmeisjes. Dit was echt een hoogtepunt.

quote 2
Ze is op verzoeningstocht naar Japan geweest om haar verhaal te vertellen voor leerlingen van een middelbare school. De kinderen wisten niet wat ze hoorden. Het enige dat ze leren over de oorlog, is Hiroshima. En dat Japan de landen in de Pacific heeft bevrijd. Ze weten niets over de kampen en over de Birma-spoorlijn. Je gelooft het niet, maar het is waar wat ik je vertel. In Tokio is een museum met de trein die voor het eerst over de Birma-spoorlijn reed. Daarbij staat dat de spoorlijn is gebouwd door de Japanse militairen. Hoe durven ze. Ze liegen.

quote 3
Ze is het er niet mee eens dat de Stichting Japanse Ereschulden onlangs geld heeft aangenomen van Japanse zakenmensen als verzoeningsgebaar. Ik wil dat geld niet. Ik wil excuses en genoegdoening van de regering. Dat is het enige dat telt.
Archieftopic1,… Archieftopic2