Zij zelf leest dit niet meer, maar daarom is het niet minder Hommage aan een heel speciale Moeder. Zij zelf leest dit niet meer, maar daarom is het niet minder Hommage aan een heel speciale Moeder.
Ze is op 27 augustus jl. honderd en twee jaar geworden en heeft tot nu toe eenenzestig echte “toeroenans”, dat wil zeggen kinderen, kindskinderen, kinds-kinds…. enzovoort. Ik probeer wel eens alle aangetrouwden erbij te tellen, maar raak onderweg dan steeds de tel kwijt .Wat onze mama gedurende haar leven aan pillen en poeders heeft geslikt vult vermoedelijk het kleinst mogelijke sigarenkistje nog niet eens en qua fysieke gezondheid is ze werkelijk te benijden.
Geestelijk is ze weggedoezeld, ach en dan kan je maar het best zelf ook slapen. Dat is dan ook wat ze doet, het grootste deel van de dag. Voor ons, mijn zussen en broers en mezelf, is het soms wel moeilijk haar zo te zien: lief, tevreden, volgzaam maar vooral totaal afhankelijk. Want het was een geduchte, dat kleine moedertje van ons. Wat zij aan inventiviteit, energie, stuwkracht en moed opgebracht heeft, met name in de jappen- en bersiaptijd, is onbeschrijflijk. Pas als je zelf kinderen hebt ga je beseffen wat het geweest moet zijn voor al die moeders die in hun eentje hun kroost door de oorlog moesten slepen.
Ik denk dat onder de mensen die dit lezen er nog wel zijn die zich mijn moeder herinneren als de Plantersvrouw die heel veel voor de Tong-Tong en later de Moesson heeft geschreven. Ook nog een boekje over Soja, met een heleboel lekkere recepten, plus een gewoon kookboekje “Nassi mt…”, een bundeltje “verzameld werk” en haar eigen levensverhaal “Meer dan alles.”
Micky Marsman.
...................
Indisch4ever 
Mijn Oma , ja ik heb het altijd over haar en het voorbeeld wat ze in mijn eigen leven is geweest
Mogelijk idealiseer ik haar omdat ik haar alleen lief en warm, als levenskunstenares heb gekend. Ze straalde iets moois uit, zonder meer!,
Ze had dezelfde leeftijd denk ik , als ik nu,toen ik bij opa en oma in Leidchendam werd geboren . Toen ik vorig jaar een keer langs mijn geboortehuis reed , de Trompstraat , kwamen de prachtigste herinneringen weer tot leven .
Deine Maatman , de vriendin van Petra , de kruidenier met snoepjes voor een paar centen De koffie die mijn lieve opa s,ochtends vroeg zette.De vissen poepjes die opa met een slangetje opzoog , he getverdemme!
Het huis, dat altijd naar trassi en indisch eten geurde , waar via de achterdeur in de keuken ook eten werd afgehaald.
Elke dag een vers kadetje met pindakaas.Opa weer van zijn werk opwachten , langs de vliet , waar hij op zijn brommer weerterug keerde uitDen Haag
Opa en oma hadden ook nooit ruzie , dacht ik tenminste!
Ze heeft door haar verlies van geest ,en vooral haar slapende laatste levensjaren geen voetsporen achter kunnen laten, toen ze stierf , maar wel door haar boekjes en prachtige eigenzinnigheid, een enorm stempel gedrukt op mijn eigen leven en in het leven van mijn eigen kroost!
Alle tantes, en ooms , de kinderen dus van Opa en Oma, we zijn blij met onze roots en beetje indische wortels , dank jullie ook voor de koesterende gevoelens en mooie herinneringen ,die wij ook weer doorgeven aan ons nageslacht. Lekker indische rijstafel , gerechten uit Omaas boekje ,
Heerlijk oma !goedzo kindje!liefje!ik hoor haar dit nog steeds zeggen!he jonkie?
.
Ze overleed 30 september 2008
Harryet M. (Jet) Marsman. Ik heb haar persoonlijk gekend. Begin jaren vijftig woonde mijn ouders met mij en mijn broers in de Zeehelden wijk in Leidschendam, toen de Indische buurt. Ze had een voor zover ik me kan herinneren een aangenomen dochtertje. Ze heette Petra. Ze was van mijn leeftijd en wij speelden vaak met elkaar. Het was een nieuwe buurt, dus veel leeftijd genootjes waren er niet. Haar moeder was een lieve vrouw en ik kan me haar nog goed herinneren. NATUURLIJK heb ik haar kookboekje Nasi met . . . . . Als fanatieke Indo moest ik dat boekje ook hebben. Mede om het feit dat ik haar toen goed gekend heb. Ook haar zoon Huib kan ik me nog herinneren. Erg leuk om een bericht over haar te lezen.
Ik heb een mooi historisch Nederlands-Indisch fotoalbum gemaakt met ruim 280 foto’s uit de periode 1909 t/m 1935 op Sumatra
Hallo Loes,
wat grappig om jouw naam te zien bij indisch 4ever. Je moet beloven, dat je bij Els en mij langs komt als je ooit in Brabant hachee gaat eten. Ben je trouwens niet al heel lang in Den Haag geweest? Ik zou ’t erg leuk vinden om je weer eens te zien. Ik heb Els jou en Max wel eens aangewezen op foto’s van Wil en Boel.Leuk om wat van je te horen.
Misschien tot mailens.
Veel liefs uit Voorburg.
Trix Schrijvers v. Zenden
Van Loes! Helemaal uit Florida!
Tante Jet, U was een goede vriendin van mijn moeder, Lien van Wiederhold. U hebt haar zelfs leren koken!
Toen zijn Micky en ik ook goede vriendinnen geworden en we zijn het nog steeds. Ik heb zulke goede herinneringen.
Van de bersiaptijd in het kamp weet ik niet veel meer. Maar later in Amersfoort en in “de Woudreus” in Oud Leusen waren we als families bijmekaar. Het was altijd zo gezellig bij U en de kinderen. Een geweldige sfeer die ik nergens anders meer heb gevoeld.
Nog een keertje bij U thuis in Brabant met die zalige hachee, die ik nog nooit zo lekker hd gegeten.
Loes Hoeke.
met plezier het stukje gelezen en foto’s bekeken. geweldig toch, 5 generaties!
Sommige topics hebben iets speciaals over zich.. Een eigen soort schoonheid, iets ontroerends, iets o-zo menselijks.
Dit is een van die topics die me bij blijft..
Ik vind het wel een misser van Moesson om de 100ste verjaardag van een bekende Indische te vergeten…. en nog wel van een voormalige Moessonschrijfster…
Zoveel Indischen zijn er niet die 100 jaar worden en nog minder die enige bekendheid hebben onder de Indische mensen..
Hierboven schreef mijn zuster Micky het volgende “Wat zij aan inventiviteit, energie, stuwkracht en moed opgebracht heeft, met name in de jappen- en bersiaptijd, is onbeschrijflijk”.
Door die instelling heeft zij niet alleen haar gezin maar ook een aantal andere familieleden door de oorlog gesleept en door die instelling heeft ze ook deze ongelooflijke leeftijd van 102 jaar gehaald. IJzersterk is zij, zo sterk als zo’n Zeeuws trekpaard! Zelfs nu ze al zover heen is hoor ik nog vaak van de verzorgsters, in dat schitterende verpleeghuis waar zij woont, dat ze nog lelijk doet en haar vuist opsteekt als er iets haar niet aanstaat; en dat vinden ze daar prachtig!
Het gaat de laatste weken niet zo goed met ‘ons moeder’, koorts en rare vlekken op haar rug die maar niet weg willen. Maar we weten heel zeker dat ze in ‘Cornelia’ in goede handen is, dat ze daar de beste verzorging krijgt die mogelijk is. Wat Margo, mijn oudste zuster, schreef over dat verpleeghuis wil ik graag ten volle onderschrijven! Een Hommage aan dit huis is helemaal op zijn plaats!
Wat jammer dat er zich na al dit goeds ook minder leuke zaken te vermelden zijn, zoals deze. Mama was in het verleden, in Indische kring, zeer geliefd door haar verhalen die regelmatig werden gepubliceerd. Wij hebben, toen ze 100 werd, en heel recent nog een keer, gevraagd of er niet een klein artikeltje in dat Indische blad opgenomen zou kunnen worden. Geen enkele reactie, niet eens een negatieve. Kijk….. dat deed en doet toch wel een beetje pijn.
Deze zomer is ze 102 jaar oud geworden en nu woont ze al een paar jaar – eerst in een verzorgingstehuis in Haamstede, de laatste 3 jaar in een verpleeghuis in Zierikzee.
Over ’t algemeen hoor je niet veel goeds over deze instellingen maar in de “Cornelia” waar mijn moeder nu is kan ik alleen maar zeggen dat de verzorging optimaal is, 100% inzet van iedereen die eraan verbonden is.
Het is voor ons dan ook een grote zorg minder en een hele geruststelling dat onze moeder daar verzorgd wordt.
Margo(Non) van Es – Marsman
Tante Jet Marsman(zo noemde ik haar) is een vriendin van mijn moeder Onie Altman. Haar man
en mijn vader hebben toen tijdens het begin van de oorlog in Klakah samen gezeten toen naar Jember en daarna Malang 10e Bat.
Leuk te horen dat het tante Jet nog goed gaat.
Mijn moeder is in Januari 1992 overleden.
Geniet nog erg veel van jullie Oma.
Peggy Rijkschroeff-Altman.
Ik heb genoten van haar verhaaltjes in de Moesson en Koffiebloesem is een boekje die iedereen die uit de Oosthoek van Java komt zeker moet lezen. Panjang umur mevrouw Marsman!Claudine.
Beste Eltjo,
Prachtige foto’s van een prachtige Oma.
…en dat is ook MIJN Oma!