2 Responses to Actie Bantul, Yogya

1. Blauwvogeltje schreef:

   5 juni 2006 om 21:44

   Corrie, dank je wel voor je reactie.
   Van de week hoorde ik dat een onbekende neef ook in een hotel te Yogya was.
   Misschien wel hetzelfde hotel, want ook bij hem was een groot gedeelte ingestort.
   Voor meer over de actie van Lonneke:
   http://www.helpyogyakarta.nl/

   Beantwoorden
2. Corrie Groen schreef:

   5 juni 2006 om 15:13

   Op verzoek van Barbara Zuidema (in overleg met Else Oostendorp) stuur ik hierbij de mail die ik gisterenavond, 4 juni, aan Barbara gestuurd heb.
   Beste Barbara,
   Zoals je misschien al uit de korte mail van Hans hebt kunnen opmaken,hebben wij het grote geluk gehad met ons vieren (Hans, Corrie, dochter en schoonzoon) ongedeerd de gempa te overleven.
   Wij logeerden in hotel Jogja Village aan de Jl. Menukan in Jogyakarta die evenwijdig loopt aan de Jl. Prawirotaman (deze wijk wordt genoemd in een van de bijlagen van Else Oostendorp).
   Op zaterdagochtend zijn wij om vijf voor zes met donderend geraas wakker geschud. Je weet in eerste instantie niet wat je overkomt. Toen wij het ons realiseerden was het ergste schokken al voorbij heb ik mijn badslippers die binnen handbereik lagen aangetrokken en ben naar buiten gegaan. En toen was het stil.
   De ravage die je dan ziet is onvoorstelbaar, maar ook het feit dat je niets mankeert en de andere familieleden ook niet.Het pendopovormige restaurant was ingestort, evenals alle andere losse bijgebouwen en de pannendaken. Uit het ruime zwembad was zeker 15 cm water geslagen, vissen en waterlelies lagen op het droge en de met bloemen en planten begroeide uitbouw van het restaurant in het water.
   Alle gasten en voor zover ik weet alle aanwezige personeelsleden waren onbeschadigd. Mannen van het personeel stormde naast ons verblijf naar boven de trap op toen wij eruit gingen, om de gasflessen, die kennelijk in de duurdere apartementen boven waren, los te koppelen.
   Ons werd geadviseerd buiten te blijven i.v.m. naschokken. Bij de eerste naschok kwam de rest van de pannen nog naar beneden en toen begon het wachten in onze pyjama. Dat kan je dan geen bliksem schelen. Je hebt het overleefd en of ik nog iets van mijn spullen uit de ravage zou kunnen halen interesseerde me geen sier, dat is allemaal te vervangen hoewel het leven zonder bril niet makkelijk is. (Het enige dat verloren is gegaan is een heel goedkoop, reeds beschadigd Hema wekkertje en een klein zaklantaarntje.) Wij bereidden ons voor op een lange dag, want we hadden geen idee hoe het leven er buiten onze binenn plaats uitzag.
   Na een kwartiertje kwam het personeel, dat toch ook erg geschrokken moest zijn, rond met flessen water en na een uurtje met voor ieder een bord gekookte rijst, een kippenpootje of een ei en een vruchtensalade. Geweldige service. Vanaf 10 uur werden de te verwachten naschokken aangekondigd, die redelijk �op tijd� kwamen en kon iedereen successievelijk zijn spullen uit de verblijven halen. Eerst onze brillen, die geen van alle beschadigd waren!!!, terwijl in ieder geval de mijne op de stenen grond gevallen was. De achterban in Amsterdam via sms van ons overlevingsgeluk op de hoogte gesteld (mijn eerste vakantie met een mobieltje) en toen proberen de mensen waar wij zouden gaan logeren te bereiken. Om een lang verhaal leesbaar tehouden,: dat is allemaal gelukt. Overigens had onze gastheer nog nooit van zijn leven zo�n heftige aardbeving meegemaakt.
   Wij zijn nog tot gisterenochtend zoals afgesproken in Indonesie gebleven. Het was lang geleden dat de nachtjes telde naar een grote gebeurtenis toe. Deze week heb ik de nachtjes geteld dat ik weer mijn voeten onder de zeespiegel neer kon zetten. Overdag hebben wij ons best vermaakt, dan is het nog licht. Na 6 uur, je weet het, aardedonker en de Merapi op de achtergrond, majestueus en bij helder weer, dat het niet vaak was, kon je hem lava zien spugen. Dat stelt niet helemaal gerust, ook al ligt hij 35 km verder op. Al weken hielden wij via het internet en krantenpublikaties de aktiviteiten van de Merapi in de gaten, wij vertrouw(d)en hem voor geen cent en dan word je vanuit het binnenste der aarde aangevallen.
   Van de week nog in Jokya geweest. Veel grote gebouwen kapot en of gesloten vanwege het personeel dat omgekomen is of naar familie om te helpen. Gramedia gesloten. Dak ingestort.
   Carrrefur, gesloten. Volgens mij was Matahari pas 3 maanden geleden geopend, behoorlijk beschadigd en gesloten. Hoge nieuwbouw waarvan de nog niet afgedekte dakconstructie helemaal verwrongen is. Kan er wel afgesloopt worden. Niet meer te gebruiken. De kraton, behoorlijk beschadigd. En wat er van het voor een deel net gerestraureerde Waterpaleis nog over is???? Geen idee. En de aardige , intelectuele, geschiedenis studerende gids die in een huisje aan de flanken van het Waterpaleis woonde met zijn familie: leeft hij nog?
   Gisteren op weg naar het vliegveld van Solo door het zwaar geschadigde Klaten. De achterliggende dorpjes en Bantul hebben wij niet gezien. Ik vind het niet gepast om ramptoerisme te beoefenen. Kan en wil dat niet.
   Vrijwel zonder kleding in onze koffers naar huis. Die zal in Indonesie intensiever gedragen worden dan ooit bij ons zou zijn gebeurd. Het geld dat ik normaal bij dit soort rampen stort op de rekening van de gezamenlijke hulpverleningsorganisaties achtergelaten bij een betrouwbaar particulier initiatiefje. Een deel van die spontane hulp reageert waarschijnlijk als een kip zonder kop. Misschien een idee om ze in contact te brengen met Lonneke en Bo.
   Ik zou nog uren kunnen schrijven, maar het wordt bedtijd. Op wat hazenslaapjes in het vliegtuig na, zo�n kleine 45 uur op. (Vanmorgen om 6.30 op Schiphol). Voelt best nog goed, maar alles wat je overdrijft is lelijk .
   Welterusten,
   Corrie

   Beantwoorden