Spoorloos…of toch niet

Geplaatst op 9 januari 2006 door Boeroeng

Het Noordhollands Dagblad bespreekt het boek ‘spoorloos…of toch niet ‘ van Pakhan Het plaatje is de cover van het eerste boek ‘ik ben anders’
Hoop op contact met Japanse halfzussen
Het verhaal is rond maar de laatste punt kan mooier, duidelijker, als de vier halfzussen in Japan besluiten om toch in contact te treden met de Helderse nakomeling van hun vader. Han en Mary Dehne blijven erop hopen.Mary Dehne werd geboren uit een relatie die haar moeder in de oorlogsjaren onderhield met een Japanner. Aanvankelijk werd het Indische meisje gedwongen tot dat contact, maar er ontwikkelde zich een echte liefde. Na de oorlog scheidden de wegen van de geliefden zich voorgoed, over Mary’s afkomst werd gezwegen. Die zwijgzaamheid bleef, uit schaamte. Aan haar eigen kinderen vertelde de Helderse het verhaal pas toen die allang volwassen waren.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

4 Responses to Spoorloos…of toch niet

pakhan schreef:

12 januari 2006 om 00:35

dank voor jullie reactie. Inderdaad je moet je verhaal vertellen, niet alleen voor ons eigen nageslacht, maar ook voor de komende generaties. Oorlog en alles wat daar uit voortvloeit is een universeel probleem. Het probleem van de Japans-Indische kinderen is hetzelfde als de Vietnamees-Amerikaanse, de Hutsi-Tutsi en de Bosnisch-Servische kinderen. De mens pretendeert te leren van de geschiedenis maar vaak blijkt het tegendeel maar al te waar.

Beantwoorden
Blauwvogeltje schreef:

11 januari 2006 om 16:20

Terima kasih, Anton.
😛

Beantwoorden
Anton le Bruijn schreef:

11 januari 2006 om 00:35

Even een Saluut voor jullie Website,
Laten wij Indishe mensen niet schromen voor iets, onze
dappere ouders en andere familie hebben toch ook al zoveel meegemaakt in de Oost. Velen zijn er niet meer,
ik heb mijn vader ook niet gekend, maar mijn moeder heeft ons uit de Oorlog en erna grootgebracht, al was er
veel vallen en opstaan gebeurd. Dus Indo,s vertel jou
verhaal, jangan malu2. Al is het soms met een lach of een
traan, vertel vooral over jullie verleden. Je bent Indo en
je blijft Indo, verlogen dit nooit. Sayonara en tot wederhoren. Anton.

Beantwoorden
claudine meijer schreef:

11 januari 2006 om 00:00

Ik hoop voor Han & Mary dat veel Indische mensen dit boek willen lezen zodat ze iets meer van onze situatie kunnen begrijpen. Niets is zo erg als het gevoel “er eigenlijk niet mogen zijn” en het volwassen worden zonder te weten van wie je eigenlijk afstamt.
Ik vind het heel moedig van Mary dat ze haar verhaal
durft te vertellen en hoop voor haar dat veel mensen dit kunnen respecteren maar vooral begrijpen. Prachtig dat Han voor haar opkomt en haar in alle opzichten steunt.
Mary’s moeder wil ik ook niet vergeten.
Mary’s lotgenoot, claudine.

Beantwoorden