De Nederlandse Veteranendag is een nationaal initiatief. Het is een cadeau vóór alle ]Nederlandse veteranen. Een eerbetoon aan Nederlandse veteranen waarbij erkenning en waardering voor veteranen centraal staat. Dat zal de Veteranendag uitstralen. Als eerbetoon aan ZK Hoogheid Prins Bernhard is door het Kabinet besloten de Nederlandse Veteranendag jaarlijks op 29 juni, de geboortedag van de prins, te organiseren voor program. en aanmelden…
‘Ik wilde niet machteloos toekijken’ een veteraan vertelt… Giovanni Narcis Hakkenberg was 17 toen hij zich in Nederlands-Indië bij de Marine aanmeldde. Het was 1941. De oorlog met Japan was nog niet uitgebroken. ‘Samen met negen neven en mijn broer meldde ik mij aan om in Europa tegen de Duitsers te gaan vechten. Maar toen ik klaar was met mijn militaire opleiding, was de dreiging uit Japan zo groot geworden dat wij klaar moesten staan voor een oorlog in Nederlands-Indië,’ aldus de hoogbejaarde veteraan. Uiteindelijk zou hij als enige van de elf de oorlog overleven. lees verder..
...................
Indisch4ever 
Heb gediend bij het Korps mariniers in N.N.G.in 1960.Daar heb ik sergeant-Hakkenberg leren kennen als een perfecte marinier.Redelijk en oprecht.Heb met hem mede de andere mariniers van mijn lichting in Manokwarie een goede tijd gehad.Ik wens hem dan nog mooie jaren toe met zijn lieve vrouw..
ik heb met veel belangstelling dit verhaal gelezen.. Het doet je dan aan van alles en nog wat terug denken..
Mijn eigen moeder, die bij n razzia door de Jap werd opgepakt, alleen maar omdat ze n kist in huis had, in bewaring voor Hollandse mensen, met de Nederlandse vlag en de foto, van wijlen Koningin Wilhelmina, wijlen princess Juliana en prince Bernhard en de toen nog klein zijnde princessen Beatrix en Irene….
Drie maanden lang werd ze getergt en masaal aangerand… werd vrij gelaten, waarom wist ze tot op de dag avn haar dood niet… na 3 maanden vrij te zijn geweest, werd ze weer opgepakt.. alleen heb ik dat als klein kind meegemaakt..
Wist mijn hele leven niet, waarom ik niet tegen schreeuwde en tierende mensen kon… bij therapy uitgevonden waarom, want de herinnering kwam terug… Sinds dien tijd, begeven mijn knieen t niet meer, als ik buren hoor schreeuwen en tieren…
Maar wanneer ik n dronken man langs de weg zie zwabberen daar in de grote steden om me heen, dan krijg ik nog steeds dat nare gevoel in mjin buik.. Er was wel eens n dronken Japnner die bij ons langs kwam, die dan door mijn broers weg gewerkt meost worden.
Heb zelf mijn oudere halfbroer, verloren aan de jap. Hij en zijn groep waren veraden geworden tijdens n actie van de ondergrondse in Bandung… zijn lichaam is nooit meer gevonden en mijn moeder is er nooit meer oveheen gekomen.
Hoe vaak kwam ik niet thuis van school in NL, om mijn moeder met n rare blik in haar ogen en n koffertje in haar handen de straat te zien oprennen… om haar dan naar huis weer te moeten lootsen.. en te kalmeren..
De mensen die in interneringskampen hebben gezeten en zij die buiten de kampen door de Jappen werden gepest en waar de Jap vrij spel mee had.. vooral als t n alleenstaande vrouw met kinderen was…
Nee al die mensen van toen uit Indie, moesten eigenlijk n onderscheiding krijgen.. maar!! dit gezegd hebbende… laten we t ook zo bekijken, dat zij die t wel gekregen hebben, t ook voor al ons hebben gekregen..
Want welk volk is er? dat moedig na zulke traumas, de tanden op mekaar zet, niet klaagt en met hun traumas leven… en alsnog n baan kunnen blijven behouden.. velen zelfs beneden hun kapaciteiten indertijd.. en hun kinderen waaronder jullie en ik.. n goed leven hebben kunnen geven?
leve onze ouders is misschien wel n goed kreet?
brush
Terecht een duim omhoog voor alle mensen die in tijd hebben gestreden zowel gedurende ’42-’45 als daarna in de Bersiaptijd. Helaas hebben veel Nederlanders later hun schande uitgesproken over de rol van het Nederlandse- en KNIL-leger in die periode. Echter hen treft geen blaam en het is terecht dat de hoogste militaire onderscheiding die er bestaat is toegekend aan Kapt.Hakkenberg. Veel anderen hadden hem ook eigenlijk verdiend, maar slechts weinigen gekregen. Uitzonderlijke moed ligt ten grondslag aan de verkrijging van dit bijzondere eremetaal.
Laten wij dit jaar met z’n allen tijdens de diverse herdenkingen op 15 augustus acte de precence geven. Niet alleen maar om de gevallenen te herdenken, maar ook de velen die daar hun rol hebben gespeeld en waarvan er nog velen moeten leven met hun traumata.
Saluut voor dhr Hakkenberg,voor de vader van Blauwvogeltje en AL die andere dappere mensen !!!
Het is dit jaar 60jr bevrijding voor Ned.daar zal men veel aandacht aan besteden,en terecht,maar wij Indischen zullen ook zeker stilstaan bij de bevrijding in Indie destijds….of is het…”bevrijding”……?
Quote van Giovanni Hakkenberg:
quote:
Hij vervolgt: ‘Eenmaal thuisgekomen, kon ik mijn ei niet kwijt. Mijn ouders en ik hadden alledrie een trauma aan de oorlog overgehouden. We hebben nooit aan elkaar kunnen vertellen wat er in die drie-ën-half jaar is gebeurd.
Hun generatie moest flink zijn.
Geen tranen laten zien, niet te lang blijven stilstaan.
Vergeten en een nieuw leven opbouwen.
En dan ?
Ik denk aan die mensen die 20 of 40 jaar later alsnog inklapten.
Op het eind van zijn leven kom mijn vader zeggen:
“We mochten geen heimwee hebben”
Maar20 jaar daarvoor was hij al mentaal in een diep gat gevallen.
Hij was deze week jarig.
Ridder in de Militaire Willems Orde
voor Moed , Beleid en Trouw!!
Deze eigenschappen zijn Gio op het lijf geschreven.
Altijd een bescheiden Indische Jongen gebleven ,
en “never – nooit ” een kepala besar gekregen