Mijn moeder was heel creatief en handig met naald en draad, en zij besloot, mede om budgettaire redenen, om mijn communiejurk zelf te maken. Zij kocht roze stof en wit kant en naaide hiervan naar eigen ontwerp een mooie jurk, met kant aan de mouwtjes en kant boven de zoom. Voor de ceintuur gebruikte zij extra veel stof en naaide ze vele plooitjes in het voorstuk van de ceintuur. (Het jurkje heb ik overigens nog steeds.) Van de bewuste dag en de ceremonie kan ik me weinig herinneren. Het enige dat me nog zeer levendig voor de geest staat, is het trotse gevoel dat ik had toen ik in de stoet van klasgenootjes naar de kerk liep. De jurk was prachtig geworden, de witte met kant afgezette sokjes en de bijna obligate lakschoentjes completeerden het geheel. Kortom, ik voelde me een prinsesje. Al mijn klasgenootjes zagen er prachtig uit, de jongens met een wit overhemd en stropdas, de meisjes in een grote verscheidenheid van feestelijke jurkjes. We trokken natuurlijk veel bekijks, de vertederde blikken en de oohs en aahs waren niet van de lucht. Natuurlijk zagen we er allemaal geweldig uit, maar verbeeldde ik het me nou of keek iedereen nou extra vertederd naar mij? Dat kwam natuurlijk door die schitterende jurk die mijn moeder had gemaakt, en dat stemde me zo blij dat ik iedereen een lieve glimlach terug schonk. Pas later, toen ik mijn moeder vertelde hoe trots ik me had gevoeld, vertelde ze me waarom iedereen zo naar me had gekeken. Niet alleen was ik een van de weinige meisjes die niet in het wit gekleed waren, niet alleen was ik een van de weinige meisjes die geen hoedje of sluiertje op hadden, ik was ook nog eens de enige met zwart haar. Wij waren een van de eerste Indische gezinnen in De Pijp.    Bron: het Parool 22 maart 2005