Na een lang ziekbed overleed in November Ido Eduard Saueressig.
Dit was reden voor van Stockum zijn boeken in de etalage te zetten.
Veel Europese marinemensen kregen in de tropen bij zelfs de geringste inspanning een hoogrode gelaatskleur. Dit was dan ook de reden dat ze door hun inheemse collega’s spottend ‘roodhuiden’ of ‘rode jongens’ werden genoemd. Als reactie hierop kregen de Indische matrozen van hen de spotnaam ‘Blauwe jongens’. In de jaren vijftig bracht de marine deze spotnaam naar Nederland. De in groten getale gerepatrieerde Indische Nederlanders werden toen denigrerend de “Blauwen” genoemd. In Indische kringen werd dit woord echter als geuzennaam beschouwd. Blauwe Jongens en Gouden Duinen
Johan woont met zijn vrouw en drie kinderen in Batavia. WO II breekt uit en het gezin wordt wreed uiteen gereten. Johan wordt opgeroepen om het land te verdedigen en zijn vrouw blijft met de kinderen achter. Een verhaal waarin persoonlijke gevoelens en de strijd om vrijheid een hoofdrol spelen. Voor welk volk en wiens vaderland?
Ido Saueressig is niet dezelfde persoon als de schrijver Poldi Saueressig.
...................
Indisch4ever 
Ik heb zijn boek lang geleden gekocht op Bronbeek.
Diep ontroerd was ik en heb hem nog aan de telefoon gesproken.
Ik wist niet dat hij overleden was, ik lees het net pas.
Vreselijk dat hij een lang ziekbed heeft gehad en ik wens zijn familie alsnog heel veel sterkte, want 2005 is slechts 4 jaar geleden en de pijn is dan nog groot.
Heb boek net in 1 adem uitgelezen. Geboren in 1949 in Medan uit ned.ouders met diepgewortelde roots in Ned. Indie. Tranen heb ik gehuild! Niemand heeft mij ooit iets verteld over wat er precies gebeurd is vlak voor en na de oorlog! Ik voel me ontheemd na het lezen van dit boek!
Indie voelt als mijn moederland, besef nu hoe vertekend mijn gevoelens waren, natuurlijk is het land van hen, maar mijn hart ligt daar.
Dank Ido (posthuum) voor alle inzichten die ik door dit boek heb gekregen. Mijn tranen maken mij heel!
Tja, nu maak ik toch een ernstige fout, het ging om Ido.Ik wens Poldi nog een lang leven toe. Vroeger had ik al moeite om ze uit elkaar te houden, de een was een typische Belanda en de andere een Indo.Maar bijzonder waren ze…
Wat een vreemd bericht dat Ido is overleden… ik herinner mij hem en zijn broer Poldi nog levendig uit 1960 toen ze vaak op de Haagse Waldeck Pyrmontkade 43 kwamen bij Emmy van Gulik. Merkwaardig hoe snel de tijd voorbij holt. R.I.P. Poldi