Sla eens een ouwe krant open

ouwekrant1879

Sumatra-courant : nieuws- en advertentieblad 29-05-1879, pag 3

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

42 reacties op Sla eens een ouwe krant open

  1. Ronny Geenen zegt:

    Ik heb dit al eens ontvangen, maar nogmaals dank. Het is nu in mijn archief.

  2. Mas Rob zegt:

    “Voor de juistheid van de beide laatste schier onleesbare draadberichten staan we niet in.” En even proeven we de frustratie van de Indische krantenman van 150 jaren her..

  3. Pierre de la Croix zegt:

    Heel interessant die oude krantenberichten, deze dus uit 1879. Die geven een haarscherp inkijkje op het denken en leven in die tijd in de kolonie.

    Tja …. en dan die verminkte of onleesbare draadberichten. Ik vind het al een wonder dat er over die enorme afstand tussen West Europa en Z.O. Azië kennelijk al per draad (kabel) kon worden gecommuniceerd, alhoewel alleen met telegrafie, de taal van de punten en de strepen.

    Een paar weken geleden met een vriendje onvoorbereid Radio Kootwijk bezocht, een dorpje, zeg maar gerust doesoen ketjil, dat tussen 1920 en 1928 werd gesticht rond de bouw van het radiostation dat de draadloze radiotelegrafie- en radiotelefonieverbinding met Nederlands Indië tot stand moest brengen. Aan Indische kant werd een station gebouwd op de berg Malabar boven Bandoeng.

    Het terrein met daarop het imposante en uit architectonisch oogpunt ook interessante gebouw waar de zend- en ontvangapparatuur stond is niet meer van de PTT of haar rechtsopvolgster KPN, maar nu geheel in handen van Staatsbosbeheer. Mijn vriendje en ik hadden gehoopt dat “ze” alles nog intact en overeind zouden hebben gelaten. Helaas ….. volgens de juf van Staatsbosbeheer die ons niet binnen wilde (c.q. mocht) laten maar ons wel even vriendelijk te woord wilde staan, was binnen alle techniek eruit gesloopt en weggebracht, wij hoopten naar het/een PTT museum o.i.d. Buiten geen antenne te bespeuren, de enige mast in de verre omtrek was er eentje ter ondersteuning van het hypermoderne mobiele netwerk. In de verte klonk slechts mitrailleurvuur en een enkele doffe knal van de naburige Harskamp, het militaire oefenterrein waar ook ik een halve eeuw geleden mijn “vuurdoop met scherp” kreeg.

    Buiten was wel iets te lezen over het bedenken en de totstandkoming van de verbinding tussen Radio Kootwijk en Malabar in die twintiger jaren (v.d.v.e. Pak Eppeson), voor die tijd een knap stukje ingenieurswerk. Er stond ook dat “Malabar” geheel verwaarloosd was en aan de natuur prijsgegeven.

    Wat is er met de inventaris van Radio Kootwijk gebeurd? Ik kreeg gisteren van een ander vriendje, fervent radio amateur, een mail met volgende tekst:

    Quote

    De gewezen directeur heeft mij verteld dat alles in Kootwijk verwijderd werd en dat zendamateurs konden meenemen wat van hun gading was. Dat was niet alleen spullen voor zenders, maar ook interessante en dure meetapparatuur van tienduizenden
    oude guldens. Bij verschillende zendamateurs heb ik gezien wat ze daarvan meegekregen hebben.

    Echter een aantal anderen maakte misbruik, onder andere door ermee handel te drijven. Daarop heeft de directeur een aversie gekregen tegen dergelijke lieden en alle volgende zendamateurs
    “eruit geknikkerd” en de boel aan opkopers overgedaan..

    Jammer, jammer.

    Unquote

    Tja …. en wij maar denken dat alleen de Indonesiërs serampangan met koloniaal cultureel erfgoed omgaan.

    Pak Pierre

    • bo keller zegt:

      Kwam onderstaand liedje niet nav.de opening ’t zendstation.

      ’t Kleine moedertje stond bevend
      Op het telegraafkantoor
      Vriendelijk sprak de ambtenaar: “Juffrouw
      Aanstonds geeft Bandoeng gehoor”
      Trillend op haar stramme benen
      Greep zij naar de microfoon
      En toen hoorde zij, o wonder
      Zacht de stem van haren zoon

      refr.: Hallo, Bandoeng “Ja moeder, hier ben ik” “Dag lieve jongen,” zegt zij, met een snik Hallo, hallo “Hoe gaat het ouwe vrouw” Dan zegt ze alleen “Ik verlang zo erg naar jou”

      “Lieve jongen,” zegt ze teder
      “Ik heb maanden lang gespaard
      ’t Was me, om jou te kunnen spreken
      M’n allerlaatste gulden waard”
      En ontroerd zegt hij dan: “Moeder
      Nog vier jaar, dan is het om
      Oudjelief, wat zal ‘k je pakken
      Als ik weer in Holland kom”

      refr.

      “Jongenlief,” vraagt ze, “hoe gaat het
      Met je kleine, bruine vrouw”
      “Best hoor,” zegt hij, en wij spreken
      Elke dag hier over jou
      En m’n kleuters zeggen ’s avonds
      Voor ’t gaan slapen ’n schietgebed
      Voor hun onbekende opoe
      Met ’n kus op jouw portret

      refr.

      “Wacht eens, moeder,” zegt hij lachend
      “‘k Bracht mijn jongste zoontje mee”
      Even later hoort ze duidelijk
      “Opoelief, tabe, tabe”
      Maar dan wordt het haar te machtig
      Zachtjes fluistert ze: “O Heer
      Dank, dat ‘k dat heb mogen horen”
      En dan valt ze wenend neer

      Hallo! Bandoeng
      “Ja moeder, hier ben ik”
      Zij antwoordt niet, hij hoort alleen ’n snik
      “Hallo, hallo” klinkt over verre zee
      Zij is niet meer
      En het kindje roept: “tabe”…

      ——————————————————————————–

      • Pierre de la Croix zegt:

        Tja Pak Bo, dat waren nog eens tijden.

        Niks iedere avond scypen (schrijf ik het goed?) met moeders en om de 4 maanden naar huis met recuperatieperlop.

        Als in mijn tijd een koopvaardijschip langer dan 6 of 7 maanden “uit” was, dan kwam het voor Radio Nederland Wereldomroep in aanmerking om te worden uitverkozen tot “schip van de week”. Ouders, vrouwen en kinderen van (de toen uitsluitend mannelijke) opvarenden werden dan uitgenodigd om op een goede dag voor de wereldmicrofoon hun groet en zegje over te brengen aan de geliefde man, vader of zoon.

        Zo mocht ook ik eens mijn vader en zuster tussen veel gepiep en geknor op de korte golf beluisteren en horen dat het thuis goed ging ……

        Pak Pierre

    • Jan A. Somers zegt:

      Het bijzondere van Malabar was dat de zendantenne over een kloof was gespannen met de juiste richting naar Kootwijk.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Niet de zendantenne, maar de kloof had de ideale oriëntatie (blijkens de voorlichtingsbordjes vóór Gebouw A, het hoofdgebouw, waar we helaas niet binnen mochten).

        Pak Pierre

        • Jan A. Somers zegt:

          Dat bedoelde ik eigenlijk ook. Sorry.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Geeft niet, Pak Somers, ik was even blij dat ik eindelijk meer wist dan u, zij het ook maar van een papiertje.

          Pak Pierre

        • Jan A. Somers zegt:

          Waarschijnlijk hetzelfde papiertje.

  4. Boeroeng zegt:

    Een advertentie kondigde luchtige toneelstukken aan.
    Kennelijk was dit te Padang, maar men vond het niet nodig dit erbij te zetten.
    Tjaaa…. misschien was er maar 1 toneelgebouw op heel west-Sumatra en iedereen wist toch wel waar.
    Het was een gezelschap van (?) de vlaming Victor Driessens
    Was hij op tournee door Indië? Of had hij er niks mee te maken en speelde Padangse burgers op eigen initiatief zijn stukken.
    Kennelijk waren er alleen in mei 1879 opvoeringen. Dus toch een gelegenheidsgezelschap ?

    http://www.schoonselhof.be/schoonselhofaf/driessens%20victor.html

    • Pierre de la Croix zegt:

      Voor zover ik weet deden allerlei toneel- en revuegezelschappen Indië aan. Zo zijn dacht ik ook Wim Kan en Corry Vonk in Japanse gevangenschap verzeild geraakt, ze waren op tournee door de archipel en konden niet meer terug toen Nederland onverhoeds werd bezet door de Duitsers.

      Het moet wel een dolle boel zijn geweest die avond in mei met, tussen drama en blijspel, het zingen van “Ik bemin u nog”, “De bloemenruiker” en als klapstuk het kluchtlied “Een boer te Brussel”.
      Kom d’r nu maar eens om.

      Pak Pierre

      Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Mijn moeder heeft nog een voorstelling van Corry Vonk gezien in jappenkamp Tjihapit te Bandoeng.

        Wij zullen vast die blijspelen uit 1879 oubollig vinden, maar eigenlijk ben ik best benieuwd naar het verhaal en de teksten.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Mijn Pa was vol lof over Wim Kan, die er in Siam in slaagde op of rond 5 december in compleet Sinterklaaspak voor de krijgsgevangenen op te treden.

          Pak Pierre

        • Boeroeng zegt:

          Tjeee… Hoe komt Wim Kan aan een sinterklaaspak. Dat moet met mmv van de Jappen gegaan zijn ?

          Over Wim Kan gesproken.
          Het was misschien niet toevallig dat hij in 1940 in Indië was.
          Hij had een oom Wim Schalkwijk (broer van zijn moeder) die toen al 40 jaar in Indië zat. Was dit een reden voor Kan om naar Indië te gaan ?
          Oom Wim had tijdens zijn huwelijk een buitenechtelijk kind die hij niet kon erkennen. Zo werd deze zoon Willem Dezentjé genoemd. De achternaam was van zijn moeder. Maar meestal kende men Willem als Nono.
          Na een tijd in Nederland emigreerde Nono naar Amerika waar hij overleed.
          Nono was dus een volle neef van Wim Kan. Zouden ze dat beiden geweten hebben ?

          Nono, de foto is uit het moessonarchief
          http://moesson.pictura-dp.nl/

        • eppeson marawasin zegt:

          @Boeroeng, op 18 mei 2013 om 23:36 zei: Over Wim Kan gesproken.Het was misschien niet toevallig dat hij in 1940 in Indië was.@

          Nadet Somers schrijft: ‘Toen het cabaret op 3 december 1939 uit Nederland vertrok, stond een tournee van 100 dagen door Nederlands-Indië gepland, op uitnodiging van de Bond van Nederlands-Indische Kunstkringen.’

          [CITAAT]: Het ABC-cabaret op tournee – Een groep jonge mannen en vrouwen rond een piano. De pianist in korte broek; één van de vrouwen, klein en met guitige ogen zit op de piano. De foto is gemaakt op 31 december 1939, tijdens het Indische debuut van het ABC-cabaret dat werd uitgezonden via de Nederlands-Indische Radio Omroep Maatschappij (NIROM). Rond pianist Cor Lemaire staan en zitten van links naar rechts: Gerard Hartkamp, Wim Kan, Lya Sten, Lizzy Valesco en Corry Vonk. Door de radio-uitzending was het ABC-cabaret op slag in heel Indië bekend en trok overal volle zalen.

          Toen het cabaret op 3 december 1939 uit Nederland vertrok, stond een tournee van 100 dagen door Nederlands-Indië gepland, op uitnodiging van de Bond van Nederlands-Indische Kunstkringen. De reis ging per trein naar Napels om daar scheep te gaan. Het zou echter 2279 dagen duren eer Wim Kan en Corry Vonk weer voet zetten op Nederlandse bodem. De oorlog in Europa belemmerde een terugkeer naar Nederland en ook in Nederlands-Indië groeide oorlogsdreiging. Er was zorg om het bezette moederland, maar het echtpaar Kan-Vonk maakte het beste van hun verlengde verblijf. Foto’s uit die tijd, veelal gemaakt door de eveneens in Indië gestrande televisiepionier Erik de Vries, tonen een ontspannen gezinsleven: Wim en Corry aan het ontbijt, bijgestaan door een Indonesische bediende; Corry breiend en Wim schrijvend aan een tafel op een terras. Toch bleven zij enigszins buitenbeentjes in de koloniale samenleving. Erik de Vries bestempelde zichzelf en het cabaret-echtpaar zelfs als ‘a-kolonialen’. De shows bevatten namelijk altijd wel een nummer waarin onverholen kritiek op de koloniale gezapigheid werd geuit, een nummer waar het publiek weinig waardering voor kon opbrengen. Dat nam niet weg dat de programma’s over het algemeen met veel geestdrift werden ontvangen.
          Maar tijdens de tournee van het ABC-cabaret over Sumatra, eind 1941, werden alle verdere voorstellingen plotseling stopgezet omdat Japan de oorlog in de Pacific was begonnen. Wim Kan werd opgeroepen voor het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) en moest zich zo snel mogelijk in Bandoeng melden. /………./ [EINDE citaat]

          BRON: ‘Gestrand in Indë’ [muziek en cabaret in gevangenschap] – Nadet Somers en Frans Schreuder – Walburg Pers – ISBN 9 789057 303593

          e.m.

        • Boeroeng zegt:

          Het zou nog best kunnen dat Wim Kan al vele jaren dacht… toch eens oom Wim opzoeken in Indië… en toen kwam dat aanbod om min of meer betaald of met hulp daar naar Indië te gaan.
          Oom Wim heeft het jappenkamp niet overleefd.
          http://srs.ogs.nl/slachtoffer/135301/willem-cornelis-schalkwijk/

        • Pierre de la Croix zegt:

          Nou … Kan bleek toch een in zichzelf gekeerde zonderling te zijn en lang niet de Vrolijke Frans die hij op het toneel was.

          Was hij familieziek en verlangend zijn oom van moeder’s zijde (weder) te zien? Ik denk dat hij de ontmoeting in Indië ten hoogste een aardige bijkomstigheid zou hebben gevonden.

          Staat er niets over in zijn mémoires of biografie, if any?

          Pak Pierre

        • eppeson marawasin zegt:

          Nadet Somers schrijft: De branie en humor van Corrie Vonk – Corrie Vonk is tijdens de Japanse bezettingstijd geïnterneerd geweest in twee kampen voor vrouwen en kinderen: van half december 1942 tot half mei in het Tjihapit-kamp in Bandoeng en van half mei 1945 tot 6 september 1945 in Kampong Makassar bij Batavia. Binnen het Tjihapit-kamp heeft zij nog moeten verhuizen toen een deel van de vrouwen en kinderen naar elders werden getransporteerd en de overgebleven bewoners werden geconcentreerd in een deel van het kamp. Gedurende haar internering gaf zij met haar gezelschap 298 voorstellingen voor volwassenen en 61 voor kinderen. Met haar optredens wist zij te bereiken dat haar medekampbewoners even de ellende van het dagelijks leven en uitzichtloosheid ervan konden vergeten. Daarnaast heeft Corry door haar sprankelende voorkomen en moedige houding veel bijgedragen aan het moreel van de vrouwen en kinderen in haar omgeving.

          BRON: Gestrand in Indië (ISBN 9 789057 303593)

        • Boeroeng zegt:

          Zou Nadette weten dat Wim Kan een oom Wim Schalkwijk had in Indië ?
          Heeft ze daar informatie van ?

        • eppeson marawasin zegt:

          Nadet Somers schrijft: Naar Burma: verblijf in Rangoon, Moulmein en Thanbyuzayat – /………/ Op 7 november arriveerden Wim Kan en Nico Rayer in de gevangenis van Rangoon. Beiden herstelden van hun ziekte, maar onder de gevangenen nam het aantal sterfgevallen nog steeds toe. Bovendien maakten de aanhoudende luchtaanvallen en bombardementen op de nabij gelegen haven de situatie zeer gespannen. In deze omstandigheden werkte het duo aan hun Sinterklaasprogramma. Ondanks het ontbreken van officiële Japanse toestemming hebben zij dit programma vier keer uitgevoerd. Het laatste optreden voor een groep van veertig mannen die, net hersteld, uit het hospitaal kwamen, werd onderbroken door een luchtaanval.
          Het Sinterklaasprogramma duurde drie kwartier. Eén van de toenmalige gevangenen[14] herinnerde zich enkele Sinterklaasversjes die Wim Kan in ‘Rangoon-jail’ voordroeg en die waarschijnlijk onderdeel waren van de Sinterklaas potpourri:

          I
          Sinterklaas is jarig
          Maar zet je schoen maar niet klaar
          Want dan heeft ie morgen
          Een andere eigenaar

          II
          Sint Nicolaas over de daken
          Trippe-trappe-trippe-trap
          […] – dat is St. Niklaas niet –
          Maar een doodgewone Jap
          Al wie stout is krijgt een klap
          En wie zoet is rijstepap
          Maar die regeling is fout
          Want dan ik liever stout

          III
          O, kom er eens kijken wat ik in mijn schoentje vind
          Alles gekregen van die goede Sint
          Een enveloppe in Batavia – en niemand keek er de inhoud na
          Een gratis zeereis – het leek wel snert –
          Op een boot die haast onderzeeër werd
          O kom er eens kijken – hoe we hier achter tralietjes prijken
          Alles conventie – vriendelijk bedankt

          IV
          Hoor dat klopt niet kinderen
          Ja, we tikken hem kinderen
          Ja we tikken ‘m z’n allen zwaar
          Wij zijn vreemd in Rangoon
          Wij verdwaald in Rangoon
          Doe gauw open die poort doe open maar
          St. Nicolaas, St. Nicolaas
          Breng ons vanavond een bezoek
          En strooi dan wat lekkers
          Op Rangoon’s vliegveld neer

          BRON: Gestrand in Indië (ISBN 9 789057 303593)

        • eppeson marawasin zegt:

          In het aparte hoofdstuk ‘De cabaretier Wim Kan’ uit “Gestrand in Indië” (blz. 69 t/m/ 103) wordt de naam Wim Schalkwijk niet genoemd.

          e.m.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Nu horen we het eens van een ander dat het echtpaar Kan in Indië was gestrand tijdens WO II. Pak Eppeson is nooit te beroerd om diep te graven en ons te laten genieten van het detail van een onderwerp.

        Het was natuurlijk een buitengewone prestatie van Kan om daar aan de beruchte Birma-Siam spoorweg (i.o.) met een compleet Sinterklaaspak te komen en daarmee een onvergetelijke show op te voeren voor de krijgsgevangenen.

        Mijn Pa wist niet hoe Kan dat voor elkaar had gekregen maar was er wel van overtuigd dat hij het niet zonder de welwillende medewerking van de Japanner voor elkaar zou hebben gekregen. De doorsnee krijgsgevangene bezat niet meer dan een tjawat om zich te kleden.

        De Japanse kampleiding zal mogelijk in een verlicht moment hebben bedacht dat een avondje feest goed zou zijn voor het moreel van de krijgsgevangene en dus goed voor de voortgang van “het project” en dus goed voor de goddelijke Keizer.

        Pak Pierre

        • Boeroeng zegt:

          Het zal zeker niet zo vrolijke gay-bedoeling geweest zijn als in deze serie:

        • Pierre de la Croix zegt:

          Neen, die jongens zaten veilig achter de frontlinie. Leuke serie trouwens, vooral genoten van de rol van de “bearer” van sergeant-majoor …….. (what’s his name?) en diens prachtige Indiase accent.

          Je hoort het in Groot Brittannië steeds minder, net als het Djedarrr-Djedorrr Indisch in Nederland.

          Goed of niet goed? Ach …. hep de Heer niet in het Engels gezegd: “When in Rome, do as the Romans do”?

          Pak Pierre

        • Surya Atmadja zegt:

          er is een wim kan film op joetuub over birma
          waar is het opgenomen ?

        • Pierre de la Croix zegt:

          In Birma?

          Pak Pierre

        • Boeroeng zegt:

          Oom Wim heette Willem Cornelis….Wim Kan had dezelfde doopnamen.
          In 1940 leefde Wims moeder. Misschien was het een reden voor Kan om voor haar oom Wim te ontmoeten voor een hallo en de groeten van ma, iets geven.
          Ik fantaseer maar wat.

        • eppeson marawasin zegt:

          [CITAAT]: ‘/…../ Uiteindelijk raakte hij weer enthousiast voor een optreden en kreeg toestemming. Op 4,5,6 en 7 december (1944 e.m.) gaf hij succesvolle St. Nicolaasoptredens Enkele medegevangenen herinneren zich nog flarden van deze shows:

          Sinterklaas ging eens over de kawat
          en toen de Jap hem achterna zat
          toen struikelde hij over zijn lange kledij en dacht
          potverdorie was ik nou maar in tjawat [EINDE citaat]’***

          ***BRON: Gestrand in Indië (9 789057 303593)

  5. Boeroeng zegt:

    Een advertentie was een vendutie van de spullen van dr Granpré Moliere
    Er waren meer broers/neven Granpré Moliere die naar Indië gingen. Maar wel van dezelfde familie.
    De militaire arts Jean Jacques Granpré Moliere (1834 Amsterdam -1884 Soebang) was in Padang rond 1879. Zijn vrouw Christine van Daalen kreeg kinderen in Padang in 1878 en in 1880.
    Als deze doctor vertrok in juni 1879 dan moest hij teruggekeerd zijn zodat er een kind kwam in 1880 . Of het was een andere dr die vertrok.?
    Ze hadden 11 kinderen en de zoon Chretien werd bestuurslid van het Indo-Europees Verbond, die in zijn woning werd opgericht in 1919.

    Christine van Daalen, officiersdochter en vermoedelijk Indisch meisje, is een verre achternicht van Gotfried Coenraad Ernst van Daalen, met van Heutsz bekend van geweld in Atjeh.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Gotfried_Coenraad_Ernst_van_Daalen_(1863-1930)
    Zij is ook een verre achternicht ( of achtertante) van Herman Bernard Wiardi Beckman, wiens naam is blijven voortleven als pvda-stichting.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_Bernard_Wiardi_Beckman

  6. Surya Atmadja zegt:

    In Birma , Ned.Indie of Hilversum ?

  7. eppeson marawasin zegt:

    @In Birma , Ned.Indie of Hilversum ?@

    Stukje uit het programma ‘Dag koninginnedag’, uitgezonden door de VPRO op 31 augustus 1957.

    [CITAAT] Na de voorstelling van 31 augustus 1943 (Koninginnedag) werd Wim Kan bij een boze Japanse commandant ontboden. Hij moest zijn schrift waarin hij dagboek hield, inleveren. De reden hiervoor was dat de voorstelling was besloten met het zingen van het Wilhelmus. De Nederlandse staf wist de zaak te sussen en Wim Kan kreeg na vier dagen zijn schrift terug. [EINDE citaat]***

    ***BRON: ‘Gestrand in Indië’ (9 789057 303593)

  8. eppeson marawasin zegt:

    I. Dacht in eerste instantie dat Lie Kim Teng zichzelf aanbood onder ‘Boleh Dapat à Contant’ (proef de frustratie van een brildrager:), maar bij nader inzien gaat het o.a. om Elefantes(?) en Shirting(?).

    II. Friederich Maximilian Freijeisen, geboortig uit Frankfurt a/ Main, wordt verzocht zijn adres op te geven aan de redactie der Sumatra Courant.
    Al wie in staat is omtrent dezen persoon eenig naricht te geven, wordt beleefd verzocht dat te doen aan hetzelfde adres.
    Men zal daarmede een goede daad verrichten, die desgevorderd zal worden beloond.

    Vraag 1: Spoorloos of Opsporing Verzocht?
    Vraag 2: Hoe in sms-stijl?

    e.m.

  9. R Geenen zegt:

    Graag de vertaling er bij.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja … sorry.

      Pak Boeroeng heeft blijkbaar die 2 codeberichten van de Roemeense geheime dienst Securitate die vanmiddag nog onder dit en een ander topic prijkten gauw weggepoetst, zodat mijn reacties op die berichten in het luchtledige zijn komen te hangen.

      Pak Pierre

      • boeroeng zegt:

        Yip, national security
        Ik heb die spamgolf geblokkeerd door geen url van faceb/orofile meer te accepteren

        • Pierre de la Croix zegt:

          Daar heb je het weer. Ik heb altijd gewaarschuwd voor het gevaar van URL van Faceb/orofile. Je kunt er niet voorzichtig genoeg mee zijn.

          Pak Pierre

        • R Geenen zegt:

          Daar heb je het weer. Ik heb altijd gewaarschuwd voor het gevaar van URL van Faceb/orofile. Je kunt er niet voorzichtig genoeg mee zijn.

          Pak Pierre

          Ben moet bovenstaande eens. Ik moet ook niets van FB hebben.
          Too many bad experience.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Hihihi … het was van mij maar scherts hoor. Kort geleden had ik, onder een ander topic, een iegelijk al luid en duidelijk laten weten dat ik geen flauw benul heb van URL’s en wat dies meer zij.

          Doe geen moeite meneer Geenen. Ik ben m.b.t. ICT onbeleerbaar.

          Pak Pierre

Laat een reactie achter op Pierre de la Croix Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.